ذُو العَرشِ المَجيدُصاحبِ عرشِ باشکوه است. ذُو
ریشه: ذ و و؛ اسم از اسماء پنجگانه، به معنای «دارنده، صاحب». از نظر گرامری: مرفوع و در این ترکیب صفتِ «الله» یا خبرِ محذوف است؛ به سببِ اضافه به اسم ظاهر، با واو میآید. العَرشِ
ریشه: ع ر ش؛ اسم، به معنای «تخت، سریر، عرش». از نظر گرامری: اسمِ مجرور به سببِ اضافه پس از «ذو» و نشانهٔ جرّ آن کسره است؛ «الـ» برای معرفهبودن آمده است. المَجيدُ
ریشه: م ج د؛ صفت مشبّهه، به معنای «بسیار باشکوه، بلندمرتبه، صاحبِ بزرگواری فراوان». از نظر گرامری: مرفوع با ضمّه؛ میتواند صفتِ «ذو» باشد، یعنی «صاحبِ عرشِ باشکوه»، و نیز قرائتی وجود دارد که آن را صفتِ «العرش» با حالت جرّ میخواند: «المجيدِ». | 