وَما نَقَموا مِنهُم إِلّا أَن يُؤمِنوا بِاللَّهِ العَزيزِ الحَميدِو از آنان هیچ عیبی نگرفتند، مگر اینکه به اللهِ شکستناپذیرِ ستوده ایمان آورده بودند. وَ
حرف عطف یا استیناف است؛ از ریشهٔ واژگانی نیست؛ معنای آن: «و». ما
حرف نفی است؛ از ریشهٔ واژگانی نیست؛ فعل پس از خود را منفی میکند؛ معنای آن: «نکردند». نَقَموا
فعل ماضی، سومشخص جمع مذکر، از ریشهٔ «ن ق م»؛ به معنای عیب گرفتن، ناخشنود شدن از کسی یا چیزی، و سرزنش کردن است؛ «واو» در پایان، نشانهٔ فاعلِ جمع و به معنای «آنان» است. مِنهُم
«مِن» حرف جر، از ریشهٔ واژگانی نیست؛ معنای آن: «از». «هُم» ضمیر متصلِ سومشخص جمع مذکر و در محل جر است؛ معنای آن: «آنان». مجموعاً: «از آنان». إِلّا
ادات استثنا است؛ از ریشهٔ واژگانی نیست؛ معنای آن: «مگر، جز». أَن
حرف مصدری و نصب است؛ از ریشهٔ واژگانی نیست؛ فعل مضارع پس از خود را منصوب میکند و با آن تأویل به مصدر میشود؛ معنای آن در اینجا: «اینکه». يُؤمِنوا
فعل مضارع منصوب، سومشخص جمع مذکر، از ریشهٔ «أ م ن»؛ به معنای ایمان آوردن، باور داشتن و تصدیق کردن است؛ «واو» در پایان، نشانهٔ فاعلِ جمع و به معنای «آنان» است. بِاللَّهِ
«بِ» حرف جر است؛ از ریشهٔ واژگانی نیست؛ معنای آن: «به». «الله» اسم جلاله، مجرور به «بِ»، و نام خاص پروردگار است؛ مجموعاً: «به الله». العَزيزِ
صفتِ مجرور برای «الله» است؛ از ریشهٔ «ع ز ز»؛ به معنای نیرومند، غالب، شکستناپذیر و صاحب عزت است. الحَميدِ
صفتِ مجرور برای «الله» است؛ از ریشهٔ «ح م د»؛ به معنای بسیار ستوده، سزاوار ستایش و ستایششده است. | 