إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَاین، جز یادآوریای برای جهانیان نیست. إِنْ
ریشه: ندارد؛ حرف است.
گرامر: حرف نفی؛ در این ساختار همراه با «إِلَّا» معنای حصر میدهد: «نیست مگر / جز … نیست».
معانی: نیست، نمیباشد؛ در ترکیب «إِنْ … إِلَّا» برای محدود کردن حکم به یک چیز بهکار میرود. هُوَ
ریشه: ندارد؛ ضمیر است.
گرامر: ضمیر منفصل، مفرد، مذکر، غایب؛ در محل رفع مبتدا.
معانی: او، آن، این؛ در این آیه به قرآن یا پیام وحی اشاره دارد. إِلَّا
ریشه: ندارد؛ حرف است.
گرامر: ابزار استثنا؛ پس از نفی، برای حصر بهکار رفته است.
معانی: مگر، جز، بهجز. ذِكْرٌ
ریشه: ذ ک ر.
گرامر: اسم مفرد، مذکر، نکره، مرفوع؛ خبرِ مبتدا «هُوَ» و دارای تنوین رفع.
معانی: یادآوری، پند، اندرز، یادکرد، تذکر؛ در اینجا مقصود کتابی است که مردم را به حق و راه درست یادآوری میکند. لِ
ریشه: ندارد؛ حرف است.
گرامر: حرف جر؛ «العالَمین» را مجرور میکند.
معانی: برای، از آنِ، متعلق به. الْعَالَمِينَ
ریشه: ع ل م.
گرامر: اسم جمع، مذکر، معرفه با «الـ»؛ مجرور به سبب حرف جر «لِ» و نشانهٔ جر آن «یاء» است، زیرا جمع مذکر سالم است.
معانی: جهانیان، همهٔ مردم، همهٔ آفریدگان؛ در اینجا همهٔ انسانها و مخاطبان پیام را دربر میگیرد. | 