081-023-007-تكوير

و به‌راستی او را در افقِ آشکار دیده است.

وَلَقَدْ

و: حرف عطف است؛ برای پیوند دادن این جمله با سخن پیشین می‌آید. معنای آن: «و».

لَ: لامِ تأکید است؛ بر قطعی بودنِ مضمون جمله تأکید می‌کند. معنای آن در فارسی: «به‌راستی، قطعاً».

قَدْ: حرف تحقیق است؛ هنگامی که بر فعل ماضی وارد شود، وقوعِ قطعیِ کار را می‌رساند. معنای آن: «به‌تحقیق، یقیناً».

رَآهُ

رَأَى: فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب است. ریشهٔ آن «ر أ ي» است. معنای اصلی آن: «دید». در این آیه، فاعلِ فعل به قرینهٔ آیات پیشین، پیامبر اکرم ﷺ است.

هُ: ضمیر پیوسته، مبنی بر ضم، در محل نصب مفعول‌به است. معنای آن: «او را». مرجع ضمیر، جبرئیل علیه‌السلام است.

بِالْأُفُقِ

بِ: حرف جر است. معنای آن در اینجا: «در».

الْأُفُقِ: اسم مجرور به حرف جر «بِ» و نشانهٔ جر آن کسره است. ریشهٔ آن «أ ف ق» است. «أُفُق» به بخش دوردست و کنارهٔ نمایانِ آسمان یا زمین گفته می‌شود. معنای آن: «افق».

الْمُبِينِ

الْ: حرف تعریف است و اسم پس از خود را معرفه می‌کند. در فارسی معمولاً به‌صورت «آن» یا «ـِ» شناخته‌شده ترجمه می‌شود.

مُبِينِ: صفتِ «الْأُفُقِ» و مجرور است؛ نشانهٔ جر آن کسره است. ریشهٔ آن «ب ي ن» است. از باب «إفعال» و اسم فاعلِ «أبانَ» است. معنای آن: «آشکار، روشن، نمایان‌کننده». در اینجا: «افقِ روشن و آشکار».