وَإِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْو هنگامی که از دخترِ زندهبهگورشده پرسیده شود. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است.
گرامر: حرف مبنی، بدون محل اعرابی.
معانی: و؛ برای پیوند دادن این آیه با آیات پیشین و بیان رخدادی دیگر از رخدادهای قیامت. إِذَا
ریشه: ندارد؛ اسم ظرف است.
گرامر: ظرف زمان برای آینده، مبنی بر سکون، در محل نصب؛ معمولاً معنای «هنگامی که» میدهد و با فعل پس از خود ارتباط دارد.
معانی: هنگامی که، آنگاه که. الْمَوْءُودَةُ
ریشه: «و أ د»؛ از فعل «وَأَدَ» به معنای زندهبهگور کردن.
گرامر: اسم مفعول مؤنث، معرفه با «ال»، مفرد، مرفوع با ضمه؛ نایب فاعلِ فعل «سُئِلَتْ» است.
معانی: دختر یا نوزادِ زندهبهگورشده؛ در کاربرد تاریخی، غالباً به دخترانی اشاره دارد که برخی از عربهای جاهلی آنان را زنده دفن میکردند. سُئِلَتْ
ریشه: «س أ ل»؛ از فعل «سَأَلَ» به معنای پرسیدن.
گرامر: فعل ماضی مجهول، مبنی بر فتح؛ «تْ» تاءِ تأنیث ساکن است و فاعل ندارد، زیرا فعل مجهول است.
معانی: از او پرسیده شد، مورد پرسش قرار گرفت. | 