وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْو هنگامی که جانوران وحشی گردآورده شوند. وَ - ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
- گرامر: حرف عطف؛ در اینجا برای پیوند دادن این آیه با آیات پیشین بهکار رفته است.
- معنا: و.
إِذَا - ریشه: اسمِ زمانِ مبنی است و ریشهٔ فعلی ندارد.
- گرامر: ظرفِ زمان برای آینده، مبنی بر سکون در محل نصب؛ معمولاً معنای شرطی دارد و به معنای «هنگامی که» است.
- معنا: هنگامی که، زمانی که.
الْوُحُوشُ - ریشه: وَحْش؛ از ریشهٔ «و ح ش».
- گرامر: اسم جمعِ معرفه با «الـ»؛ مرفوع با ضمه، و نائب فاعلِ فعل «حُشِرَتْ» است.
- معنا: جانوران وحشی، حیوانات بیابانی و غیر اهلی.
حُشِرَتْ - ریشه: حَشَرَ؛ از ریشهٔ «ح ش ر».
- گرامر: فعل ماضیِ مجهول، مبنی بر فتح؛ «تاء» در پایان، تاءِ تأنیث ساکن است و به جمع غیرعاقلِ «الوحوش» بازمیگردد.
- معنا: گردآورده شدند، جمع شدند و به یکجا رانده شدند.
|
