080-008-025-عبس

وَأَمّا مَن جاءَكَ يَسعىٰ

و امّا آن‌که شتابان نزد تو آمد،

وَ
حرف عطف یا استیناف؛ برای پیوند دادن این بخش با آیهٔ پیشین؛ به معنای «و».

أَمّا
حرف تفصیل و شرط؛ مرکب از «أَنْ» و «ما» در کاربرد تفصیلی؛ برای جدا کردن و بیان حالت دیگر؛ به معنای «امّا».

مَن
اسم شرط جازم مبنی بر سکون، در محل رفع مبتدا؛ برای شخص عاقل؛ به معنای «هر که» یا «آن‌که».

جاءَكَ
«جاءَ» فعل ماضی مبنی بر فتح، از ریشهٔ «ج ي ء»؛ به معنای «آمد». «كَ» ضمیر متصل مبنی بر فتح، در محل نصب مفعول‌به؛ به معنای «تو را / نزد تو».

يَسعىٰ
فعل مضارع مرفوع با ضمهٔ مقدر بر الف مقصوره، از ریشهٔ «س ع ي»؛ فاعل آن ضمیر مستتر «هو» است که به «مَن» بازمی‌گردد؛ به معنای «می‌کوشد»، «شتابان می‌آید» یا «در پی چیزی می‌رود».