وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُو هرچند عذرهای خود را پیش آورد. وَ
حرف عطف یا استئناف؛ از ریشهٔ مستقل نیست؛ به معنای «و». لَوْ
حرف شرط یا وصلی؛ از ریشهٔ مستقل نیست؛ در اینجا برای رساندن معنای «هرچند / حتی اگر» آمده است. أَلْقَىٰ
فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر، از باب إفعال؛ ریشه: «ل ق ي»؛ معنای اصلی: افکندن، انداختن، پیش آوردن، عرضه کردن. مَعَاذِيرَ
اسم جمع، منصوب و مفعول‌بهِ «ألقى»؛ مفرد آن «مَعْذِرَة» یا «مَعْذِر» است؛ ریشه: «ع ذ ر»؛ به معنای عذرها، بهانه‌ها، دلیل‌هایی برای رفع سرزنش. هُ
ضمیر متصل، مبنی در محل جرّ مضاف‌الیه؛ به معنای «او / خودش»؛ یعنی «عذرهای او» یا «عذرهای خودش». | 