إِلىٰ رَبِّكَ يَومَئِذٍ المُستَقَرُّبهسوی پروردگارت، در آن روز، قرارگاه است. إِلىٰ
حرف جر است؛ ریشه ندارد؛ به معنای «به‌سوی، تا، به». رَبِّ
اسم مجرور به «إِلىٰ» و مضاف است؛ ریشه: ر ب ب؛ به معنای «پروردگار، صاحب، سرپرست، تدبیرکننده». كَ
ضمیر پیوستهٔ مخاطب، در محل جرّ مضاف‌الیه است؛ ریشه ندارد؛ به معنای «تو، تو را، ـِ تو». يَومَ
ظرف زمان منصوب و مضاف است؛ ریشه: ي و م؛ به معنای «روز، زمان». إِذٍ
ظرف زمان مبنی بر سکون در محل جرّ مضاف‌الیه است و تنوین آن عوض از جمله‌ای محذوف است؛ ریشه: إ ذ؛ به معنای «آن‌گاه، هنگامی که، در آن زمان». المُستَقَرُّ
اسم مرفوع و خبر مؤخر است؛ ریشه: ق ر ر؛ از باب استفعال؛ به معنای «جای استقرار، قرارگاه، محل بازگشت و اقامت». | 