| إِلَّا أَصْحَابَ الْيَمِينِ مگر یارانِ دست راست. إِلَّا أَصْحَابَ الْيَمِينِمگر اصحابِ دست راست. إِلَّا
حرف استثنا است؛ ریشهٔ فعلی ندارد. در اینجا برای بیرون کردنِ «اصحاب الیمین» از حکم پیشین آمده است؛ یعنی آنان از گروهی که در گرو اعمال خویشاند، استثنا شدهاند. معنا: مگر، جز. أَصْحَابَ
جمعِ «صاحِب» از ریشهٔ «ص ح ب» است. «صاحب» به معنای همراه، ملازم، همنشین، دارنده و وابسته به چیزی است. «أصحابَ» در این آیه اسمِ منصوب است؛ زیرا پس از «إلّا» قرار گرفته و مستثنا است. معنا: یاران، همراهان، دارندگان. الْيَمِينِ
اسم مفرد از ریشهٔ «ي م ن» است. «یَمین» در اصل به معنای دست راست است و نیز میتواند بر برکت، خوشیمنی، توان و سوگند دلالت کند. در اینجا مضافالیه و مجرور است و با «أصحاب» ترکیب اضافی ساخته است. مقصود: کسانی که نامهٔ اعمالشان به دست راستشان داده میشود؛ اهل نجات و بهشتیان. | 