وَما هُوَ إِلّا ذِكرٌ لِلعالَمينَو این [قرآن] جز پندی و یادآوری برای همهٔ جهانیان نیست. وَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ واژگانی ندارد؛ حرف عطف یا استیناف است؛ معنا: «و». ما
ریشه: حرف است و ریشهٔ واژگانی ندارد؛ حرف نفی است؛ معنا: «نیست» یا «نمیباشد». هُوَ
ریشه: ضمیر است و ریشهٔ واژگانی ندارد؛ ضمیر منفصل، مفرد، مذکر، غایب، در محل رفع مبتدا؛ معنا: «او» و در اینجا: «این [قرآن]». إِلّا
ریشه: حرف است و ریشهٔ واژگانی ندارد؛ ادات حصر و استثنا؛ پس از نفی، معنای انحصار میدهد؛ معنا: «جز»، «مگر»، «تنها». ذِكرٌ
ریشه: «ذ ك ر»؛ اسم مفرد، مذکر، نکره، مرفوع و خبرِ «هُوَ»؛ معنا: «یادآوری»، «پند»، «تذکر»، «مایهٔ یاد خدا». لِ
ریشه: حرف است و ریشهٔ واژگانی ندارد؛ حرف جر؛ معنا: «برای»، «از آنِ». العالَمينَ
ریشه: «ع ل م»؛ اسم جمع مذکر سالم، معرفه با «ال»، مجرور به سبب حرف جر «لِ»، و نشانهٔ جر آن «یاء» است؛ معنا: «جهانیان»، «همهٔ آفریدگان»، «مردمانِ همهٔ جهانها». | 