سَلْهُمْ أَيُّهُمْ بِذَٰلِكَ زَعِيمٌاز آنان بپرس: کدامیک از ایشان ضامن و عهدهدارِ این سخن است؟ سَلْهُمْ
ریشه: «س أ ل». فعل امر، از فعل «سَأَلَ»؛ مخاطب آن «تو» است و ضمیر پنهانِ «أنتَ» فاعل آن است. «هُمْ» ضمیر پیوسته در جایگاه مفعولبه است؛ معنا: از آنان بپرس. أَيُّهُمْ
«أَيُّ» اسم استفهام، مرفوع و در جایگاه مبتدا، و مضاف است؛ معنا: کدام. «هُمْ» ضمیر پیوسته و مضافالیه است؛ معنا: ایشان، آنان. مجموعاً: کدامیک از آنان. بِذَٰلِكَ
«بِـ» حرف جر است و معناهایی مانند «به»، «بر عهدهٔ» و «دربارهٔ» میدهد. «ذَٰلِكَ» اسم اشاره برای مفرد مذکرِ دور است و به سبب حرف جر، در محل جر قرار دارد؛ معنا: آن، آن موضوع، آن ادعا. زَعِيمٌ
ریشه: «ز ع م». اسم فاعل از «زَعِمَ» و در اینجا خبرِ مرفوعِ «أَيُّ» است. «زعیم» به معنای ضامن، عهدهدار، کفیل و کسی است که مسئولیتِ چیزی را میپذیرد. | 