068-021-003-قلم

فَتَنَادَوْا مُصْبِحِينَ

پس آنان در حالی که بامدادان بودند، یکدیگر را ندا دادند.

فَ

حرف عطف یا استئناف است؛ بر ترتیب و پی‌آمد دلالت دارد و معنای «پس» یا «آنگاه» می‌دهد.

تَنَادَوْا

از ریشهٔ «ن د و» و از باب تفاعل، فعل ماضی، سوم‌شخص جمع مذکر است. اصل آن «تَنادَيُوا» بوده که برای سبک‌شدن تلفظ، «ی» حذف شده است. معنایش: «یکدیگر را ندا دادند»، «همدیگر را صدا زدند». باب تفاعل در اینجا بر ندا دادنِ متقابل میان آنان دلالت می‌کند.

مُصْبِحِينَ

از ریشهٔ «ص ب ح» و اسم فاعلِ فعل «أَصْبَحَ» است. جمع مذکر سالم، در حالت نصب است و با «تَنَادَوْا» حال به شمار می‌آید. معنایش: «در حال بامداد کردن»، «بامدادان»، «هنگامی که صبح شده بود».