فَفَتَحْنَا أَبْوَابَ السَّمَاءِ بِمَاءٍ مُنْهَمِرٍپس درهای آسمان را با آبی فروبارنده و فراوان گشودیم. فَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: حرف عطف یا استئناف.
معانی: پس، آنگاه؛ بیانگر پی‌آمد و ترتیبِ سخن بر آنچه پیش‌تر آمده است. فَتَحْنَا
ریشه: ف ت ح.
گرامری: فعل ماضی، مبنی بر سکون به سبب اتصال «نا»؛ «نا» ضمیر متصل در محل رفع فاعل است.
معانی: گشودیم، باز کردیم؛ در اینجا یعنی راه‌های فرود آمدن آب از آسمان را باز کردیم. أَبْوَابَ
ریشه: ب و ب.
گرامری: جمع «باب»؛ مفعول‌به منصوب، و نشانهٔ نصب آن فتحه است؛ مضاف است.
معانی: درها، دروازه‌ها، راه‌های ورود و خروج. السَّمَاءِ
ریشه: س م و.
گرامری: اسم مجرور، مضاف‌الیه برای «أبواب»؛ نشانهٔ جر آن کسره است.
معانی: آسمان؛ هر آنچه بالای زمین قرار دارد، و در اینجا آسمانِ محل فرود باران. بِ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: حرف جر.
معانی: با، به‌وسیلهٔ؛ در اینجا بیانگر همراهی یا وسیلهٔ گشودن درهای آسمان است. مَاءٍ
ریشه: م و ه، و در کاربرد رایج «ماء» به‌صورت اسمِ جامد به کار می‌رود.
گرامری: اسم مجرور به «بِ» و نشانهٔ جر آن کسره است.
معانی: آب؛ در اینجا آب باران. مُنْهَمِرٍ
ریشه: ه م ر.
گرامری: اسم فاعل از باب «اِنْفِعَال»، از فعل «اِنْهَمَرَ»؛ صفتِ مجرور برای «ماء» و نشانهٔ جر آن کسره است.
معانی: فروبارنده، بسیار ریزان، پیاپی و فراوان جاری‌شونده؛ وصف آب بارانی است که با شدت و فراوانی می‌بارد. | 