| فَدَعا رَبَّهُ أَنّي مَغلوبٌ فَانتَصِر پس پروردگارش را خواند که: «من مغلوب شده‌ام، پس یاری‌ام کن.» فَدَعا رَبَّهُپس پروردگارش را خواند. فَ
حرف عطف یا استیناف؛ برای پیوند دادن این جمله با آنچه پیش از آن آمده است؛ معنا: «پس، آنگاه». دَعا
فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، از ریشهٔ «د ع و»؛ به معنای «خواند، دعا کرد، درخواست یاری کرد». فاعل آن حضرت نوح است. رَبَّهُ
«رَبَّ» مفعول‌به منصوب و مضاف، از ریشهٔ «ر ب ب»؛ به معنای «پروردگار، صاحب اختیار، تربیت‌کننده». «هُ» ضمیر متصل در محل جر مضاف‌الیه، بازگشت‌کننده به حضرت نوح؛ معنا: «پروردگارش».
أَنّي مَغلوبٌکه من مغلوب شده‌ام. أَنّي
«أَنَّ» حرف تأکید و نصب؛ «ي» ضمیر متصل در محل نصب اسم «أَنَّ»؛ معنا: «که من». نونِ وقایه میان «أَنَّ» و یای متکلم آمده است. مَغلوبٌ
خبر «أَنَّ» مرفوع، از ریشهٔ «غ ل ب»؛ اسم مفعول از «غَلَبَ»؛ به معنای «شکست‌خورده، زیر فشار قرارگرفته، ناتوان‌شده در برابر دشمن».
فَانتَصِرپس یاری‌ام کن. فَ
حرف تفریع؛ برای بیان نتیجه و درخواست پس از بیان حال خویش؛ معنا: «پس». انتَصِر
فعل امر، مفرد مذکر مخاطب، از ریشهٔ «ن ص ر» و باب افتعال؛ در اصل به معنای «یاری بجوی»، و در اینجا در معنای درخواست یاری و پیروزی‌رساندن است؛ یعنی: «مرا یاری کن، انتقامم را از آنان بگیر.» | 