وَإِبْرَاهِيمَ الَّذِي وَفَّىٰو ابراهیم، آنکه بهتمامی وفا کرد. وَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: حرف عطف؛ پیونددهندهٔ این عبارت با عبارت پیش از آن.
معانی: و، نیز، همچنین. إِبْرَاهِيمَ
ریشه: نام خاصِ غیرعربی و معرّب؛ در عربی ریشهٔ ثلاثیِ صرفی ندارد.
گرامر: اسم علم، مفرد، مذکر، غیرمنصرف؛ در این آیه معطوف به «موسى» در آیهٔ پیشین و منصوب است.
معانی: ابراهیم؛ نام پیامبر الله. الَّذِي
ریشه: اسم موصول است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: اسم موصول، مفرد، مذکر، مبنی بر سکون؛ صفت یا بدل برای «إبراهيمَ» و در محل نصب.
معانی: آنکه، کسی که. وَفَّىٰ
ریشه: وَفَى؛ از باب تفعیل، «وَفَّى يُوَفِّي».
گرامر: فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است که به ابراهیم بازمیگردد.
معانی: کامل و تمام انجام داد، بهطور کامل وفا کرد، حقّ را بهتمامی ادا کرد. | 