| أَعِندَهُ عِلمُ الغَيبِ فَهُوَ يَرىٰ آیا نزد او دانشِ غیب است، پس او میبیند؟ أَعِندَهُ عِلمُ الغَيبِآیا دانشِ غیب نزد اوست؟ أَ
ریشه: ندارد؛ حرف استفهام است. گرامر: حرفِ پرسشیِ غیرعامل. معنا: آیا؛ مگر. عِندَ
ریشه: ع ن د. گرامر: ظرفِ مکان منصوب و مضاف. معنا: نزدِ، پیشِ، در اختیارِ. هُ
ریشه: ندارد؛ ضمیر متصل. گرامر: ضمیرِ غایبِ مفردِ مذکر، در محل جرّ مضافالیه. معنا: او، وی. عِلمُ
ریشه: ع ل م. گرامر: اسم مفرد، مرفوع، مبتدا. معنا: دانش، آگاهی، شناخت. الغَيبِ
ریشه: غ ي ب. گرامر: اسم معرفه با «ال»، مجرور و مضافالیه. معنا: غیب؛ آنچه از حس و آگاهی عادی پنهان است.
فَهُوَ يَرىٰپس او میبیند. فَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف و نتیجه. گرامر: حرف مبنی. معنا: پس، بنابراین. هُوَ
ریشه: ندارد؛ ضمیر منفصل. گرامر: ضمیر غایبِ مفردِ مذکر، در محل رفع مبتدا. معنا: او، وی. يَرىٰ
ریشه: ر أ ي. گرامر: فعل مضارع مرفوع، فاعل آن ضمیر مستترِ «هو» است. معنا: میبیند؛ آگاه میشود؛ مشاهده میکند. | 