| عِندَها جَنَّةُ المَأوىٰ نزد آن، بهشتِ جایگاه است. عِندَهانزد آن [است]. - عِندَ: اسمِ مکانِ منصوب، به معنای «نزد، پیش، در کنار»؛ ریشهٔ آن «ع ن د» است. مضاف است.
- ها: ضمیرِ متصلِ مبنی در محل جرّ مضافالیه؛ به معنای «آن / او» و در اینجا اشاره به «سدرة المنتهى» دارد.
جَنَّةُ المَأوىٰبهشتِ جایگاه [است]. - جَنَّةُ: اسمِ مفرد مؤنث، مرفوع؛ به معنای «باغ، بهشت». ریشهٔ آن «ج ن ن» است که معنای پوشاندن و پنهانبودن دارد. در اینجا مبتدا یا فاعلِ مؤخر است.
- المَأوىٰ: اسمِ مکان، مجرور به سبب مضافالیهبودن؛ به معنای «جای پناهگرفتن، جای اقامت، مأوا». ریشهٔ آن «أ و ي» است. «الـ» برای معرفهکردن واژه است.
|
