| ما ضَلَّ صاحِبُكُم وَما غَوىٰ دوست و همنشین شما گمراه نشده است و به بیراهه نرفته است. ما ضَلَّ صاحِبُكُمدوست و همنشین شما گمراه نشده است. ما
حرف نفی؛ مبنی و بدون محل اعرابی؛ برای نفیِ وقوعِ فعل در گذشته. معنا: «نه»، «نکرد». ضَلَّ
فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، مبنی بر فتح؛ ریشه: «ض ل ل». معنا: «گمراه شد»، «راه را گم کرد»، «از راه درست منحرف شد». صاحِبُكُم
«صاحِبُ»: فاعلِ مرفوع، نشانهٔ رفع: ضمه؛ ریشه: «ص ح ب». معنا: «همراه»، «همنشین»، «دوست»، «یار».
«كُم»: ضمیر متصل، مبنی در محل جرِ مضافالیه؛ خطاب به جمع. معنا: «شما».
ترکیب کامل: «همنشینِ شما»، که مقصود پیامبر اکرم ﷺ است.
وَما غَوىٰو به بیراهه نرفته است. وَ
حرف عطف؛ مبنی و بدون محل اعرابی. معنا: «و». ما
حرف نفی؛ مبنی و بدون محل اعرابی؛ برای نفیِ وقوعِ فعل در گذشته. معنا: «نه»، «نکرد». غَوىٰ
فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، مبنی بر فتح مقدر بر الفِ مقصور؛ ریشه: «غ و ي». معنا: «به بیراهه رفت»، «راه نادرست را پیمود»، «از روی نادانی یا میل نادرست خطا کرد». | 