050-022-036-ق

به‌راستی که تو از این امر در غفلت بودی؛ پس پرده‌ات را از برابر تو کنار زدیم، و امروز دیدگانت تیزبین است.

لَقَدْ كُنتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هَٰذَا

به‌راستی که تو از این امر در غفلت بودی.

لَقَدْ
از «لَـ» برای تأکید و «قَدْ» برای تأکیدِ تحقق فعل ماضی تشکیل شده است؛ یعنی «به‌راستی، قطعاً».

كُنتَ
از ریشهٔ «ک‌و‌ن»؛ فعل ماضی ناقص، دوم‌شخص مفرد مذکر، به معنای «بودی». «کَ» ضمیر فاعلیِ پیوسته است.

فِي
حرف جر، به معنای «در».

غَفْلَةٍ
از ریشهٔ «غ‌ف‌ل»؛ اسم، مفرد و نکره، مجرور به‌سبب «فِي»، به معنای «غفلت، بی‌خبری و بی‌توجهی».

مِنْ
حرف جر، به معنای «از».

هَٰذَا
اسم اشاره، مفرد مذکر، به معنای «این». در اینجا به وضعیت یا حقیقت پس از مرگ اشاره دارد.

فَكَشَفْنَا عَنْكَ غِطَاءَكَ

پس پرده‌ات را از برابر تو کنار زدیم.

فَـ
حرف عطف یا نتیجه، به معنای «پس، آنگاه».

كَشَفْنَا
از ریشهٔ «ک‌ش‌ف»؛ فعل ماضی، اول‌شخص جمع، به معنای «کنار زدیم، آشکار کردیم». «نا» ضمیر فاعلیِ پیوسته، به معنای «ما» است.

عَنْكَ
«عَنْ» حرف جر، به معنای «از»؛ «کَ» ضمیر متصل، دوم‌شخص مفرد مذکر، به معنای «تو». ترکیب آن یعنی «از تو» یا «از برابر تو».

غِطَاءَكَ
از ریشهٔ «غ‌ط‌و»؛ اسم مفرد، منصوب و مفعولِ «کَشَفْنَا»، به معنای «پرده، پوشش». «کَ» ضمیر متصل ملکی، به معنای «پردهٔ تو» است.

فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ

و امروز دیدگانت تیزبین است.

فَـ
حرف نتیجه، به معنای «پس، بنابراین».

بَصَرُكَ
«بَصَر» از ریشهٔ «ب‌ص‌ر»؛ اسم، مرفوع و مبتدا، به معنای «بینایی، دید». «کَ» ضمیر متصل ملکی، به معنای «دید تو» یا «دیدگانت» است.

الْيَوْمَ
از ریشهٔ «ی‌و‌م»؛ اسم معرفه با «ال»، منصوب و ظرف زمان، به معنای «امروز».

حَدِيدٌ
از ریشهٔ «ح‌د‌د»؛ صفت، مرفوع و خبر، به معنای «تیز، نافذ و دقیق». در این آیه، منظور بیناییِ بسیار نافذ و آشکاربین است.