038-078-040-ص

و بی‌گمان لعنتِ من بر تو تا روز جزاست.

وَإِنَّ عَلَيكَ لَعنَتي

و بی‌گمان لعنتِ من بر توست.

وَ
حرف عطف یا استیناف است؛ معنای آن «و» است و جمله را به سخن پیشین پیوند می‌دهد.

إِنَّ
حرف تأکید و نصب است؛ برای تأکید به‌کار می‌رود و معنای آن «بی‌گمان، همانا» است.

عَلَيكَ
از «عَلىٰ» و ضمیر پیوستهٔ «كَ» تشکیل شده است؛ «عَلىٰ» حرف جر به معنای «بر» و «كَ» ضمیر مخاطب مفرد مذکر به معنای «تو» است. ترکیب «عَلَيكَ» یعنی «بر تو».

لَعنَتي
«لَعنَة» مصدر و اسم به معنای «لعنت، دور ساختن از رحمت» است و از ریشهٔ «ل-ع-ن» می‌آید. «لَعنَت» در اینجا اسم «إِنَّ» و منصوب است؛ «ی» ضمیر متکلمِ وحده و مضاف‌الیه است، به معنای «من». «لَعنَتي» یعنی «لعنتِ من».

إِلىٰ يَومِ الدّينِ

تا روز جزا.

إِلىٰ
حرف جر است و معنای آن «تا، به‌سوی» است؛ در اینجا پایان زمانیِ استمرار لعنت را بیان می‌کند.

يَومِ
اسم مفرد مذکر، مجرور به سبب «إِلىٰ» و مضاف است؛ از ریشهٔ «ی-و-م» و به معنای «روز» است.

الدّينِ
اسم مفرد مذکر، مجرور و مضاف‌الیه برای «يَومِ» است؛ از ریشهٔ «د-ی-ن» و در اینجا به معنای «جزا، پاداش و کیفرِ اعمال» است. «يَومِ الدّينِ» یعنی «روز جزا».