كَذَّبَت قَبلَهُم قَومُ نوحٍ وَعادٌ وَفِرعَونُ ذُو الأَوتادِپیش از آنان، قوم نوح و عاد و فرعونِ صاحبِ میخ‌ها [پیامبران را] تکذیب کردند. كَذَّبَت
ریشه: «ك ذ ب». فعل ماضی، باب تفعیل، مؤنث مفرد غایب؛ به‌سبب آن‌که فاعلِ مؤخر، جمعِ غیرعاقل یا جماعت تلقی شده است. معنای اصلی: دروغ شمرد، تکذیب کرد، نپذیرفت. قَبلَهُم
ریشه: «ق ب ل». «قَبلَ» ظرف زمان یا مکان، منصوب و مضاف؛ «هُم» ضمیر پیوسته در محل جرّ مضاف‌الیه. معنا: پیش از ایشان، قبل از آنان. قَومُ
ریشه: «ق و م». اسم مفرد در معناى جمع، مرفوع و فاعلِ فعل «كَذَّبَت». معنا: قوم، گروه مردم، ملت. نوحٍ
نام پیامبر نوح علیه‌السلام؛ مضاف‌الیه، مجرور با کسره. معنا: نوح. وَ
حرف عطف. معنا: و. عادٌ
نام قوم عاد؛ اسم معطوف بر «قَومُ» و مرفوع با ضمه. معنا: عاد، قوم باستانیِ پیامبر هود علیه‌السلام. وَ
حرف عطف. معنا: و. فِرعَونُ
نام یا لقب پادشاهان مصر باستان؛ معطوف بر «قَومُ» و مرفوع با ضمه. معنا: فرعون. ذُو
ریشه: «ذ و و». اسم از اسمای پنج‌گانه، مرفوع با واو؛ صفتِ «فِرعَونُ» و مضاف. معنا: صاحب، دارنده. الأَوتادِ
ریشه: «و ت د». جمع «وَتِد»، مجرور با کسره و مضاف‌الیه برای «ذُو». معنای اصلی: میخ‌ها، میخ‌های محکم؛ و در این‌جا می‌تواند اشاره به میخ‌های شکنجه، لشکریان و پایه‌های قدرت فرعون باشد. | 