034-024-045-سبأ

« Back to Glossary Index
از ایشان که حاجت و شفاعت، از غير الله میخواهند بپرس که چه کسی، از ابر و باران و آسمان نیلگون و از آن بالاتر (نور خورشید) و از زمین به شما روزی میدهد؟ (در متن قرآن آسمانها و زمین ذکر شده و از قرینه ای که هست معلوم میشود این آسمانها، هفت آسمان نیست، بلکه چهار نوع آسمانی می باشد که در لغت عرب استعمال میشود و ما نیز آن چهار را اسم بردیم) و خودت که از آنان داناتر و مطلع تر هستی جواب ده، فقط آن یگانه خداست و من که پیغمبر هستم و تمام شما بشرها از خوب و بد، یا همیشه بر راه هدایت هستیم (زیرا هدایت نسبی است و حتی پیغمبران تا روز مرگ، بر هدایتند، یعنی روز بروز هدایتشان، به امور جزئی بیشتر میگردد و نمی توانند بگویند، صد در صد هدایت شده اند و کوچکترین اشتباه و گناهی نمی کنند) و یا در گمراهی روشنی (هوس رانان و فساد خواهان در گمراهیِ واضحی هستند، ولی حق جویان و نیکوکاران به نسبتِ حق جوئی و نیکو کاری خود، در مسیر ترقی بسوی هدایت اند) (24)
قُل مَن يَرزُقُكُم مِنَ السَّماواتِ وَالأَرضِ ۖ قُلِ اللَّهُ ۖ وَإِنّا أَو إِيّاكُم لَعَلىٰ هُدًى أَو في ضَلالٍ مُبينٍ

بگو: چه کسی از آسمان‌ها و زمین به شما روزی می‌دهد؟ بگو: الله. و یقیناً یا ما یا شما بر هدایت هستیم، یا در گمراهی آشکار.

قُل مَن يَرزُقُكُم مِنَ السَّماواتِ وَالأَرضِ

بگو: چه کسی از آسمان‌ها و زمین به شما روزی می‌دهد؟

قُل
ریشه: ق‌و‌ل؛ فعل امر، دوم‌شخص مفرد مذکر، از «قالَ ـ یَقولُ»؛ یعنی بگو.

مَن
ریشه: ندارد؛ اسم استفهام؛ یعنی چه کسی.

يَرزُقُكُم
ریشه: ر‌ز‌ق؛ فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مذکر، از «رَزَقَ ـ یَرزُقُ»؛ «کُم» ضمیر متصل، مفعول‌به، دوم‌شخص جمع؛ یعنی به شما روزی می‌دهد.

مِن
ریشه: ندارد؛ حرف جر؛ یعنی از.

السَّماواتِ
ریشه: س‌م‌و؛ جمع «سماء»؛ اسم مجرور با «مِن» و علامت جرّ آن کسره؛ یعنی آسمان‌ها.

وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف؛ یعنی و.

الأَرضِ
ریشه: ا‌ر‌ض؛ اسم مفرد، معطوف و مجرور؛ یعنی زمین.


قُلِ اللَّهُ

بگو: الله.

قُلِ
ریشه: ق‌و‌ل؛ فعل امر، دوم‌شخص مفرد مذکر، از «قالَ ـ یَقولُ»؛ کسرهٔ پایانی برای جلوگیری از برخورد دو سکون در هنگام پیوستن به واژهٔ بعد آمده است؛ یعنی بگو.

اللَّهُ
ریشه: دربارهٔ ریشهٔ آن دیدگاه‌های مختلفی بیان شده است؛ اسم خاص و مبتدا یا پاسخ مستقل، مرفوع با ضمه؛ یعنی الله.


وَإِنّا أَو إِيّاكُم لَعَلىٰ هُدًى

و یقیناً یا ما یا شما بر هدایت هستیم.

وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف؛ یعنی و.

إِنّا
ریشه: ندارد؛ «إِنَّ» حرف تأکید و نصب، و «نا» ضمیر متصل، اسم آن و در جایگاه اول‌شخص جمع؛ یعنی همانا ما، به‌درستی ما.

أَو
ریشه: ندارد؛ حرف عطف برای انتخاب یا تقسیم؛ یعنی یا.

إِيّاكُم
ریشه: ندارد؛ ضمیر منفصل منصوب، مفعول‌به مقدم؛ «کُم» نشان‌دهندهٔ دوم‌شخص جمع است؛ یعنی شما.

لَعَلىٰ
ریشه: ندارد؛ «لَـ» لام تأکید، و «عَلى» حرف جر؛ یعنی قطعاً برِ، بر رویِ.

هُدًى
ریشه: ه‌د‌ی؛ اسم مصدر از «هَدَى ـ يَهْدِي»؛ اسم مجرور با «عَلى» و علامت جرّ آن کسرهٔ مقدر؛ یعنی هدایت، راه درست.


أَو في ضَلالٍ مُبينٍ

یا در گمراهی آشکار.

أَو
ریشه: ندارد؛ حرف عطف برای انتخاب یا تقسیم؛ یعنی یا.

في
ریشه: ندارد؛ حرف جر؛ یعنی در.

ضَلالٍ
ریشه: ض‌ل‌ل؛ اسم مصدر از «ضَلَّ ـ يَضِلُّ»؛ اسم مجرور با «في» و علامت جرّ آن کسره؛ یعنی گمراهی، دور شدن از راه درست.

مُبينٍ
ریشه: ب‌ی‌ن؛ اسم فاعل از «أَبانَ ـ يُبينُ»؛ صفت برای «ضَلال» و مجرور؛ یعنی آشکار، روشن.

Nach oben scrollen