إِنَّها ساءَت مُستَقَرًّا وَمُقامًاهمانا آن بد جایگاه و محل اقامتی است. إِنَّ
ریشه: حرف است و ریشهٔ صرفی ندارد.
گرامر: حرف تأکید و نصب؛ برای تأکید بر مضمون جمله به کار می‌رود و اسم پس از خود را منصوب می‌کند.
معنی: همانا، به‌راستی. ها
ریشه: ضمیر است و ریشهٔ صرفی ندارد.
گرامر: ضمیر متصل مبنی، در محل نصب اسم «إِنَّ»؛ به چیزی مؤنث یا غیرعاقل اشاره می‌کند.
معنی: آن، آن چیز. ساءَت
ریشه: س ـ و ـ ء.
گرامر: فعل ماضی، مفرد مؤنث غایب؛ «ت» در پایان آن، تاءِ تأنیث ساکن است. فاعل آن ضمیر مستتر «هِیَ» است و جملهٔ فعلیه در محل رفع خبر «إِنَّ» قرار دارد.
معنی: بد است، بد جایگاهی است. مُستَقَرًّا
ریشه: ق ـ ر ـ ر.
گرامر: اسم مکان از باب استفعال، منصوب؛ در این جمله تمییز یا مفعولِ معنایی برای «ساءَت» است.
معنی: جایگاه استقرار، محل ماندن، قرارگاه. وَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ صرفی ندارد.
گرامر: حرف عطف.
معنی: و. مُقامًا
ریشه: ق ـ و ـ م.
گرامر: اسم مکان از ریشهٔ «قامَ»، منصوب و معطوف به «مُستَقَرًّا».
معنی: محل اقامت، جای ماندن، اقامتگاه. | 