| وَالَّذينَ يَقولونَ رَبَّنَا اصرِف عَنّا عَذابَ جَهَنَّمَ ۖ إِنَّ عَذابَها كانَ غَرامًا خداوندا، عذاب جهنم را از ما دور کن؛ زیرا عذاب آن همواره سخت و پایدار است. وَالَّذينَ يَقولونَ رَبَّنَا اصرِف عَنّا عَذابَ جَهَنَّمَو کسانی که میگویند: پروردگارا، عذاب جهنم را از ما دور کن. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است.
گرامر: حرف عطف، برای پیوند دادن این جمله با عبارت پیشین.
معنا: و. الَّذينَ
ریشه: ندارد؛ اسم موصول مبنی.
گرامر: اسم موصول جمع مذکر، در جایگاه مبتدا یا عطف بر گروه پیشین.
معنا: کسانی که. يَقولونَ
ریشه: ق‌و‌ل.
گرامر: فعل مضارع مرفوع، صیغهٔ سوم‌شخص جمع مذکر؛ «واو» فاعل و «نون» نشانهٔ رفع است.
معنا: میگویند. رَبَّنا
ریشه: ر‌ب‌ب.
گرامر: «رَبَّ» اسم منصوب، منادا و مضاف؛ «نا» ضمیر پیوسته و مضاف‌الیه.
معنا: پروردگار ما؛ پروردگارا. اصرِف
ریشه: ص‌ر‌ف.
گرامر: فعل امر، صیغهٔ دوم‌شخص مفرد مذکر؛ فاعل آن ضمیر پنهان «أنتَ» است.
معنا: دور کن، بازگردان، برطرف ساز. عَنّا
ریشه: ندارد؛ «عن» حرف جر و «نا» ضمیر پیوسته است.
گرامر: جار و مجرور؛ «نا» به معنای «ما» و متعلق به «اصرِف».
معنا: از ما. عَذابَ
ریشه: ع‌ذ‌ب.
گرامر: مفعولٌ‌به منصوب و مضاف.
معنا: عذاب، کیفر، شکنجه. جَهَنَّمَ
ریشه: واژه‌ای غیرعربی یا دخیل؛ در عربی اسم خاص است.
گرامر: مضاف‌الیه مجرور؛ علامت جر آن فتحهٔ نیابتی است، زیرا اسم غیرمنصرف است.
معنا: جهنم، دوزخ.
إِنَّ عَذابَها كانَ غَرامًاهمانا عذاب آن، همواره سخت و پایدار است. إِنَّ
ریشه: ندارد؛ حرف مشبه بالفعل.
گرامر: حرف تأکید و نصب؛ اسم خود را منصوب و خبر خود را مرفوع می‌کند.
معنا: همانا، به‌راستی. عَذابَها
ریشه: ع‌ذ‌ب.
گرامر: «عَذابَ» اسم «إنَّ» منصوب و مضاف؛ «ها» ضمیر پیوسته و مضاف‌الیه.
معنا: عذاب آن. كانَ
ریشه: ک‌و‌ن.
گرامر: فعل ماضی ناقص؛ اسم آن ضمیر پنهان «هو» و خبر آن «غَرامًا» است.
معنا: بود، همواره بوده است. غَرامًا
ریشه: غ‌ر‌م.
گرامر: خبر «كانَ» منصوب.
معنا: سخت و چسبنده، پایدار و همیشگی؛ عذابی که جدایی از آن دشوار است. | 