021-088-075-أنبياء

پس دعای او را اجابت کردیم و او را از اندوه نجات دادیم؛ و این‌گونه مؤمنان را نجات می‌دهیم.

فَاسْتَجَبْنَا لَهُ

پس دعای او را اجابت کردیم.

فَـ: حرف عطف یا نتیجه؛ به معنای «پس» یا «بنابراین».

اسْتَجَبْنَا: از ریشهٔ «ج و ب»؛ فعل ماضی، باب استفعال، متکلم مع‌الغیر؛ به معنای «اجابت کردیم» یا «پاسخ پذیرفتیم». «نا» در پایان، فاعل و به معنای «ما» است.

لَهُ: «لِـ» حرف جر، به معنای «برای» یا «به»؛ «هُ» ضمیر پیوسته، سوم‌شخص مفرد مذکر، به معنای «او». در مجموع: «دعای او را» یا «به او».

وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ

و او را از اندوه نجات دادیم.

وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».

نَجَّيْنَاهُ: از ریشهٔ «ن ج و»؛ فعل ماضی، باب تفعیل؛ «نا» فاعل، به معنای «ما»، و «هُ» مفعول‌به، به معنای «او»؛ به معنای «او را نجات دادیم».

مِنَ: حرف جر؛ به معنای «از».

الْغَمِّ: از ریشهٔ «غ م م»؛ اسم معرفه با «ال» و مجرور به سبب «مِن»؛ به معنای «اندوه»، «غم» یا «گرفتاری شدید».

وَكَذَٰلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ

و این‌گونه مؤمنان را نجات می‌دهیم.

وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».

كَذَٰلِكَ: ترکیبی از «کَـ» تشبیه و «ذَٰلِکَ» اسم اشاره؛ به معنای «این‌گونه»، «همین‌طور» یا «به همین شیوه».

نُنْجِي: از ریشهٔ «ن ج و»؛ فعل مضارع، باب تفعیل، متکلم مع‌الغیر؛ به معنای «نجات می‌دهیم» یا «نجات می‌بخشیم».

الْمُؤْمِنِينَ: از ریشهٔ «أ م ن»؛ اسم فاعل از «آمَنَ»، جمع مذکر سالم، منصوب به عنوان مفعول‌به؛ به معنای «مؤمنان» یا «ایمان‌آورندگان».