019-091-047-مريم

« Back to Glossary Index
تا نبینند که این کوچک فکران، برای کسی که قوانین جهان را برای تربیت عالی بشر بوجود آورده، فرزندی برای او میخوانند (راستی چقدر کوته نظری است که انسان، یک انسانِ مانند خودش را که در مقابل خلقت جهان با تمام عمر کوتاهش و احتیاجات مادی و معنویش بسیار بسیار کوچک و بی ارزش است، پسر یا دختر و یا مظهر یا وزیر یا معاون خالق جهان بی پایان بداند) (۹۱)

أَن دَعَوا لِلرَّحمٰنِ وَلَدًا

این‌که برای خدای رحمان فرزندی نسبت داده‌اند.

أَن
ریشه: از حروف مشبّهه بالفعل و بدون ریشهٔ اشتقاقی است. گرامری: حرف مصدری و نصب، جملهٔ فعلیِ پس از خود را به تأویل مصدر می‌برد. معنا: این‌که، اینکه.

دَعَوا
ریشه: د ع و. گرامری: فعل ماضی، مبنی بر ضم به سبب اتصال واو جماعت؛ واو، ضمیر متصل در محل رفع فاعل است. معنا: خواندند، ادعا کردند، نسبت دادند.

لِ
ریشه: حرف جر و بدون ریشهٔ اشتقاقی است. گرامری: حرف جر. معنا: برای، به.

الرَّحمٰنِ
ریشه: ر ح م. گرامری: اسم مجرور به حرف جر «لِ»، با علامت جر کسره؛ «ال» حرف تعریف است. معنا: بسیار مهربان، خدای رحمان.

وَلَدًا
ریشه: و ل د. گرامری: اسم منصوب، مفعول‌بهِ «دَعَوا» یا مفعول دوم در معنای نسبت‌دادن؛ علامت نصب آن فتحه است. معنا: فرزند، زاده.

Nach oben scrollen