019-088-047-مريم

و گفتند: «[خدای] رحمان فرزندی گرفته است.»

وَقالُوا

و گفتند.

وَ: حرف عطف، پیونددهندهٔ این جمله با جملهٔ پیشین، به معنای «و».

قالُوا: فعل ماضی، مبنی بر ضم به سبب پیوستن واو جماعت، از ریشهٔ «ق و ل»، به معنای «گفتند». واو، ضمیر متصل در محل رفع فاعل و به معنای «آنان» است.

اتَّخَذَ الرَّحمٰنُ وَلَدًا

رحمان فرزندی گرفته است.

اتَّخَذَ: فعل ماضی، مبنی بر فتح، از ریشهٔ «أ خ ذ»، باب افتعال، به معنای «گرفتن، برگزیدن، اختیار کردن و برای خود قرار دادن».

الرَّحمٰنُ: فاعل مرفوع، با علامت رفع ضمهٔ ظاهر، از ریشهٔ «ر ح م»، نامی از نام‌های الله و به معنای «بسیار مهربان، دارای رحمت گسترده».

وَلَدًا: مفعول‌به منصوب، با علامت نصب فتحهٔ ظاهر، از ریشهٔ «و ل د»، به معنای «فرزند»، خواه پسر باشد یا دختر.