| وَالَّذينَ اتَّخَذوا مَسجِدًا ضِرارًا وَكُفرًا وَتَفريقًا بَينَ المُؤمِنينَ وَإِرصادًا لِمَن حارَبَ اللَّهَ وَرَسولَهُ مِن قَبلُ ۚ وَلَيَحلِفُنَّ إِن أَرَدنا إِلَّا الحُسنىٰ ۖ وَاللَّهُ يَشهَدُ إِنَّهُم لَكاذِبونَ و کسانی که مسجدی ساختند برای زیانرساندن، و برای کفر، و برای جداییافکندن میان مؤمنان، و برای کمینگاهی به سود کسی که پیشتر با الله و پیامبرش جنگیده بود؛ و بیگمان سوگند خواهند خورد که: «ما جز نیکی و بهترین هدف را نخواستیم»، و الله گواهی میدهد که آنان قطعاً دروغگویند. وَالَّذينَ اتَّخَذوا مَسجِدًا ضِرارًا وَكُفرًا وَتَفريقًا بَينَ المُؤمِنينَ وَإِرصادًا لِمَن حارَبَ اللَّهَ وَرَسولَهُ مِن قَبلُو کسانی که مسجدی ساختند برای زیانرساندن، و برای کفر، و برای جداییافکندن میان مؤمنان، و برای کمینگاهی به سود کسی که پیشتر با الله و پیامبرش جنگیده بود. وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و»، برای پیوند دادن این بخش به سخن پیش از خود.
الَّذينَ: ریشه ندارد؛ اسم موصول، جمع مذکر، مبنی؛ معنای «کسانی که».
اتَّخَذوا: ریشه: أ خ ذ؛ فعل ماضی، باب افتعال، صیغهٔ سومشخص جمع مذکر؛ «برگرفتند»، «قرار دادند»، «ساختند»، «انتخاب کردند».
مَسجِدًا: ریشه: س ج د؛ اسم مکان، مفرد، نکره، منصوب؛ «جای سجده»، «مسجد».
ضِرارًا: ریشه: ض ر ر؛ مصدر، منصوب، بیانگر هدف یا علت؛ «زیانرساندن»، «آسیبزدن»، «ضرر رساندن عمدی».
وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و».
كُفرًا: ریشه: ك ف ر؛ مصدر، منصوب و معطوف بر «ضِرارًا»؛ «کفر»، «ناسپاسی»، «انکار حق».
وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و».
تَفريقًا: ریشه: ف ر ق؛ مصدر باب تفعیل، منصوب و معطوف؛ «جداییافکندن»، «پراکندهکردن»، «دور ساختن گروهی از یکدیگر».
بَينَ: ریشه: ب ي ن؛ ظرف مکان، منصوب، مضاف؛ «میان»، «بین».
المُؤمِنينَ: ریشه: أ م ن؛ اسم فاعل باب افعال، جمع مذکر سالم، مجرور به اضافه؛ «مؤمنان»، «ایمانآورندگان».
وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و».
إِرصادًا: ریشه: ر ص د؛ مصدر باب افعال، منصوب و معطوف؛ «کمینساختن»، «آمادهسازی»، «پایگاه قرار دادن»، «در انتظار نشستن برای هدفی».
لِمَن: «لِـ» ریشه ندارد، حرف جر به معنای «برای»، «به سودِ»؛ «مَن» اسم موصول، مبنی، به معنای «کسی که».
حارَبَ: ریشه: ح ر ب؛ فعل ماضی، باب مفاعله، سومشخص مفرد مذکر؛ «جنگید»، «دشمنی و جنگ کرد».
اللَّهَ: اسم جلاله، عَلَم خاص، منصوب به عنوان مفعول فعل «حارَبَ»؛ معنای «الله».
وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و».
رَسولَهُ: ریشه: ر س ل؛ «رَسولَ» اسم مفرد، منصوب و معطوف بر «اللَّهَ»؛ «پیامبر»، «فرستاده»؛ «ـهُ» ضمیر متصل سومشخص مفرد مذکر، مضافالیه، به معنای «او / ـش».
مِن: ریشه ندارد؛ حرف جر؛ «از»، «از زمانِ».
قَبلُ: ریشه: ق ب ل؛ ظرف زمان، در این ترکیب پس از «مِن» آمده و به سبب حذف مضافالیه به صورت «قَبلُ» آمده است؛ «پیشتر»، «قبل از آن».
وَلَيَحلِفُنَّ إِن أَرَدنا إِلَّا الحُسنىٰو بیگمان سوگند خواهند خورد که: «ما جز نیکی و بهترین هدف را نخواستیم.» وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و».
لَيَحلِفُنَّ: ریشه: ح ل ف؛ «لَـ» لام تأکید و سوگند؛ فعل مضارع، باب فعل، سومشخص جمع مذکر، همراه با نون تأکید سنگین؛ «حتماً سوگند خواهند خورد»، «بیگمان قسم خواهند خورد».
إِن: ریشه ندارد؛ حرف نفی؛ در اینجا به معنای «نه» و «نیست که»، و در ساختار «إِن … إِلّا» معنای حصر میدهد: «جز … نیست».
أَرَدنا: ریشه: ر و د؛ فعل ماضی، باب افعال، اولشخص جمع؛ «خواستیم»، «قصد کردیم»، «اراده کردیم».
إِلَّا: ریشه ندارد؛ حرف استثنا و حصر؛ «جز»، «مگر»، «فقط».
الحُسنىٰ: ریشه: ح س ن؛ اسم تفضیل/صفت مؤنث با الف و لام، منصوب به عنوان مفعول یا مقصودِ اراده؛ «نیکی»، «بهترین»، «هدف نیکو»، «کار نیکوتر».
وَاللَّهُ يَشهَدُ إِنَّهُم لَكاذِبونَو الله گواهی میدهد که آنان قطعاً دروغگویند. وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و».
اللَّهُ: اسم جلاله، عَلَم خاص، مرفوع به عنوان مبتدا یا فاعل معنایی جمله؛ معنای «الله».
يَشهَدُ: ریشه: ش ه د؛ فعل مضارع، باب فعل، سومشخص مفرد مذکر؛ «گواهی میدهد»، «شهادت میدهد»، «آگاهانه اعلام میکند».
إِنَّهُم: «إِنَّ» ریشه ندارد؛ حرف تأکید و نصب، معنای «بیگمان»؛ «هُم» ضمیر متصل سومشخص جمع مذکر، اسم «إِنَّ»، به معنای «آنان».
لَكاذِبونَ: ریشه: ك ذ ب؛ «لَـ» لام تأکید؛ «كاذِبونَ» اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع به عنوان خبر «إِنَّ»؛ «دروغگویان»، «آنان که دروغ میگویند»، «قطعاً دروغگویند». | 