009-064-113-توبة

منافقان بیم دارند که سوره‌ای بر ضد آنان نازل شود که آنان را از آنچه در دل‌هایشان است آگاه سازد. بگو: مسخره کنید؛ بی‌گمان الله آنچه را از آن می‌ترسید آشکار خواهد کرد.

يَحذَرُ المُنافِقونَ

منافقان بیم دارند.

يَحذَرُ: ریشه: «ح ذ ر»؛ فعل مضارع، صیغهٔ مفرد مذکر غایب؛ فاعل آن «المنافقون» است؛ معنا: می‌ترسد، بیم دارد، پرهیز می‌کند.
المُنافِقونَ: ریشه: «ن ف ق»؛ اسم فاعل از باب مفاعله، جمع مذکر سالم، فاعلِ «يَحذَرُ» و مرفوع با واو؛ معنا: منافقان، کسانی که در ظاهر ایمان نشان می‌دهند و در باطن کفر یا دشمنی پنهان دارند.

أَن تُنَزَّلَ عَلَيهِم سورَةٌ

که سوره‌ای بر آنان نازل شود.

أَن: حرف مصدری و ناصب؛ فعل مضارع پس از خود را منصوب می‌کند؛ معنا: که، اینکه.
تُنَزَّلَ: ریشه: «ن ز ل»؛ فعل مضارع مجهول از باب تفعیل، منصوب به «أَن»؛ علامت نصب آن فتحه است؛ معنا: نازل شود، فرو فرستاده شود.
عَلَيهِم: «على» + «هم»؛ «على» حرف جر به معنای بر، بر ضد، دربارهٔ؛ «هم» ضمیر متصل جمع مذکر غایب در محل جر؛ معنا: بر آنان، دربارهٔ آنان، علیه آنان.
سورَةٌ: ریشه: «س و ر»؛ اسم مفرد مؤنث، نکره، نائب فاعلِ «تُنَزَّلَ» و مرفوع؛ معنا: سوره، بخشی مستقل از قرآن.

تُنَبِّئُهُم بِما في قُلوبِهِم

که آنان را از آنچه در دل‌هایشان است خبر دهد.

تُنَبِّئُهُم: ریشه: «ن ب أ»؛ فعل مضارع از باب تفعیل، صیغهٔ مفرد مؤنث غایب، فاعل آن به «سورَةٌ» برمی‌گردد؛ «هم» ضمیر متصل، مفعول‌به؛ معنا: آنان را آگاه می‌کند، به آنان خبر می‌دهد.
بِما: «بِـ» + «ما»؛ «بِـ» حرف جر به معنای به، از، دربارهٔ؛ «ما» اسم موصول به معنای آنچه؛ معنا: از آنچه، دربارهٔ آنچه.
في: حرف جر؛ معنا: در، داخلِ.
قُلوبِهِم: ریشه: «ق ل ب»؛ «قُلوب» جمع «قلب»، اسم مجرور به «في»؛ «هم» ضمیر متصل جمع مذکر غایب و مضاف‌الیه؛ معنا: دل‌های آنان، درون‌های آنان.

قُلِ استَهزِئوا

بگو: مسخره کنید.

قُلِ: ریشه: «ق و ل»؛ فعل امر، صیغهٔ مفرد مذکر مخاطب؛ فاعل آن ضمیر مستتر «أنت» است؛ معنا: بگو.
استَهزِئوا: ریشه: «ه ز أ»؛ فعل امر از باب استفعال، صیغهٔ جمع مذکر مخاطب؛ واو، فاعل؛ معنا: مسخره کنید، ریشخند کنید، استهزا کنید.

إِنَّ اللَّهَ مُخرِجٌ ما تَحذَرونَ

بی‌گمان الله آنچه را از آن بیم دارید آشکار خواهد کرد.

إِنَّ: حرف تأکید و نصب؛ اسم خود را منصوب و خبر خود را مرفوع می‌کند؛ معنا: همانا، بی‌گمان، قطعاً.
اللَّهَ: اسم خاص؛ اسم «إِنَّ» و منصوب؛ معنا: الله.
مُخرِجٌ: ریشه: «خ ر ج»؛ اسم فاعل از باب إفعال، خبر «إِنَّ» و مرفوع؛ معنا: بیرون‌آورنده، آشکارکننده، ظاهرکننده.
ما: اسم موصول، در جایگاه مفعول برای «مُخرِجٌ»؛ معنا: آنچه.
تَحذَرونَ: ریشه: «ح ذ ر»؛ فعل مضارع، صیغهٔ جمع مذکر مخاطب، مرفوع با ثبوت نون؛ واو، فاعل؛ معنا: از آن می‌ترسید، از آن بیم دارید، از آن پرهیز می‌کنید.