| فَلا تُعجِبكَ أَموالُهُم وَلا أَولادُهُم ۚ إِنَّما يُريدُ الله لِيُعَذِّبَهُم بِها فِي الحَياةِ الدُّنيا وَتَزهَقَ أَنفُسُهُم وَهُم كافِرونَ پس داراییهایشان و فرزندانشان تو را به شگفت نیاورد؛ الله فقط میخواهد به وسیلهٔ آنها در زندگی دنیا عذابشان کند و جانهایشان در حالی بیرون رود که کافرند. فَلا تُعجِبكَ أَموالُهُم وَلا أَولادُهُمپس داراییهایشان و فرزندانشان تو را به شگفت نیاورد. فَلا: «فَـ» حرف ربط و نتیجهگیری، بیریشه؛ «لا» حرف نهی یا نفی بازدارنده، بیریشه؛ معنا: پس، بنابراین، مبادا، نباید.
تُعجِبكَ: ریشه: ع ج ب؛ فعل مضارع از باب إفعال، «أَعْجَبَ يُعْجِبُ»؛ از نظر نحوی فعل مضارع مجزوم/بازداشته به «لا»، و «كَ» ضمیر متصل مخاطب مفرد مذکر در جایگاه مفعول؛ معنا: تو را به شگفت آورد، تو را خوش آید، مایهٔ اعجاب تو شود.
أَموالُهُم: ریشه: م و ل؛ «أموال» جمع «مال»؛ اسم مرفوع در جایگاه فاعل برای «تُعجِبكَ»؛ «هُم» ضمیر متصل سومشخص جمع مذکر در جایگاه مضافالیه؛ معنا: اموالشان، داراییهایشان، ثروتهایشان.
وَلا: «وَ» حرف عطف، بیریشه؛ «لا» حرف نفی، بیریشه؛ معنا: و نه، و نیز نه.
أَولادُهُم: ریشه: و ل د؛ «أولاد» جمع «ولد»؛ اسم مرفوع و معطوف بر «أموالُهُم»؛ «هُم» ضمیر متصل سومشخص جمع مذکر در جایگاه مضافالیه؛ معنا: فرزندانشان، پسران و دخترانشان، زادگانشان.
إِنَّما يُريدُ الله لِيُعَذِّبَهُم بِها فِي الحَياةِ الدُّنياالله فقط میخواهد به وسیلهٔ آنها در زندگی دنیا عذابشان کند. إِنَّما: مرکب از «إِنَّ» برای تأکید و «ما»ی بازدارنده؛ بیریشه؛ ابزار حصر و اختصاص؛ معنا: فقط، تنها، جز این نیست که.
يُريدُ: ریشه: ر و د؛ فعل مضارع مرفوع از «أرادَ يُريدُ»؛ فاعل آن «الله» است؛ معنا: میخواهد، اراده میکند، قصد میکند.
الله: اسم خاص برای ذات پروردگار؛ از نظر نحوی فاعل مرفوع برای «يُريدُ»؛ معنا: الله، معبود یگانه.
لِيُعَذِّبَهُم: «لِـ» لام تعلیل، بیریشه؛ «يُعَذِّبَ» فعل مضارع منصوب پس از لام تعلیل، از باب تفعیل، ریشه: ع ذ ب؛ «هُم» ضمیر متصل سومشخص جمع مذکر در جایگاه مفعول؛ معنا: تا عذابشان کند، برای اینکه آنان را دچار رنج و کیفر سازد.
بِها: «بِـ» حرف جر، بیریشه؛ «ها» ضمیر متصل مفرد مؤنث، بازگشتدارنده به اموال و فرزندان یادشده؛ جار و مجرور؛ معنا: به وسیلهٔ آن، با آن، از طریق آنها.
فِي: حرف جر، بیریشه؛ معنا: در، داخلِ، در زمینهٔ.
الحَياةِ: ریشه: ح ي ي؛ اسم مفرد مؤنث، مجرور به «في»؛ معنا: زندگی، حیات، زیستن.
الدُّنيا: ریشه: د ن و؛ صفت مؤنث برای «الحياة»، مجرور به تبعیت از موصوف؛ معنا: نزدیکتر، پستتر؛ در کاربرد قرآنی: جهان کنونی، زندگی این جهان.
وَتَزهَقَ أَنفُسُهُم وَهُم كافِرونَو جانهایشان بیرون رود، در حالی که کافرند. وَتَزهَقَ: «وَ» حرف عطف، بیریشه؛ «تَزهَقَ» فعل مضارع منصوب، معطوف بر «يُعَذِّبَ»؛ ریشه: ز ه ق؛ معنا: بیرون رود، از بدن جدا شود، نابود گردد، از میان برود.
أَنفُسُهُم: ریشه: ن ف س؛ «أنفس» جمع «نفس»؛ اسم مرفوع در جایگاه فاعل برای «تَزهَقَ»؛ «هُم» ضمیر متصل سومشخص جمع مذکر در جایگاه مضافالیه؛ معنا: جانهایشان، نفسهایشان، روانهایشان.
وَهُم: «وَ» واو حالیه، بیریشه؛ «هُم» ضمیر منفصل سومشخص جمع مذکر در جایگاه مبتدا؛ معنا: در حالی که آنان.
كافِرونَ: ریشه: ك ف ر؛ اسم فاعل جمع مذکر سالم از «كافر»؛ خبر مرفوع برای «هُم» و نشانهٔ رفع آن «واو» است؛ معنا: کافران، منکران، پوشانندگان حق. | 