| خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ۚ إِنَّ اللهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ در آن جاودانهاند، برای همیشه؛ بیگمان پاداشی بزرگ نزد الله است. خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًادر آن جاودانهاند، برای همیشه. خَالِدِينَ
ریشه: «خ ل د»؛ گرامر: اسم فاعل، جمع مذکر سالم، منصوب؛ در این عبارت حال است و به صاحبان نعمت در آیهٔ پیشین برمیگردد؛ معنا: جاودانان، ماندگاران، کسانی که همیشگی میمانند. فِيهَا
ریشه: «فِي» حرف جر است و ریشهٔ صرفی ندارد؛ «هَا» ضمیر است و ریشهٔ صرفی ندارد؛ گرامر: «فِي» حرف جر، «هَا» ضمیر متصل مؤنث مفرد در محل جر به حرف جر؛ معنا: در آن، داخل آن؛ مرجع «هَا» به «جنات» در آیهٔ پیشین برمیگردد. أَبَدًا
ریشه: «أ ب د»؛ گرامر: ظرف زمان منصوب؛ معنا: همیشه، تا ابد، بیپایان.
إِنَّ اللهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌبیگمان پاداشی بزرگ نزد الله است. إِنَّ
ریشه: حرف است و ریشهٔ صرفی ندارد؛ گرامر: حرف تأکید و نصب؛ اسم خود را منصوب و خبر خود را مرفوع میکند؛ معنا: همانا، بیگمان، قطعاً. اللهَ
ریشه: نام خاص برای ذات یگانهٔ خداست؛ در تحلیلهای صرفی، ریشهٔ قطعی برای آن ذکر نمیشود و در برخی دیدگاهها آن را مرتبط با «أ ل ه» دانستهاند؛ گرامر: اسم «إِنَّ» و منصوب با فتحه؛ معنا: الله. عِندَهُ
ریشه: «عند» اسم ظرف است و «هُ» ضمیر است؛ گرامر: «عند» ظرف مکان، مضاف؛ «هُ» ضمیر متصل در محل جر به اضافه؛ در ترکیب جمله، بخشی از خبر برای «إِنَّ» است؛ معنا: نزد او، پیش او، در اختیار او. أَجْرٌ
ریشه: «أ ج ر»؛ گرامر: اسم مفرد نکره، مرفوع؛ در ترکیب «عنده أجرٌ»، مبتدای مؤخر است؛ معنا: پاداش، مزد، جزا. عَظِيمٌ
ریشه: «ع ظ م»؛ گرامر: صفت برای «أَجْرٌ»، مفرد مذکر نکره، مرفوع؛ معنا: بزرگ، بسیار مهم، عظیم. | 