| الَّذينَ آمَنوا وَهاجَروا وَجاهَدوا في سَبيلِ الله بِأَموالِهِم وَأَنفُسِهِم أَعظَمُ دَرَجَةً عِندَ الله ۚ وَأُولٰئِكَ هُمُ الفائِزونَ کسانی که ایمان آوردند و هجرت کردند و با مالها و جانهای خود در راه الله جهاد کردند، نزد الله درجهای بزرگتر دارند؛ و آنان همان رستگاراناند. الَّذينَ آمَنوا وَهاجَروا وَجاهَدوا في سَبيلِ الله بِأَموالِهِم وَأَنفُسِهِم أَعظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللهکسانی که ایمان آوردند و هجرت کردند و با مالها و جانهای خود در راه الله جهاد کردند، نزد الله درجهای بزرگتر دارند. - الَّذينَ: ریشهٔ مستقل فعلی ندارد؛ اسم موصول جمع مذکر؛ از نظر نحوی در محل رفع، مبتدا؛ معنی: کسانی که، آنان که.
- آمَنوا: ریشه: أ م ن؛ فعل ماضی، باب إفعال، صیغهٔ سومشخص جمع مذکر؛ واو، فاعل است؛ معنی: ایمان آوردند، باور کردند، ایمن دانستند.
- وَهاجَروا: وَ حرف عطف؛ هاجَروا ریشه: ه ج ر؛ فعل ماضی، باب مفاعله، صیغهٔ سومشخص جمع مذکر؛ واو، فاعل است؛ معنی: و هجرت کردند، کوچ کردند، از وطن یا محیط خود برای دین جدا شدند.
- وَجاهَدوا: وَ حرف عطف؛ جاهَدوا ریشه: ج ه د؛ فعل ماضی، باب مفاعله، صیغهٔ سومشخص جمع مذکر؛ واو، فاعل است؛ معنی: و جهاد کردند، کوشش سخت کردند، در راه حق تلاش و پیکار کردند.
- في: حرف جر؛ معنی: در، درون، در مسیر.
- سَبيلِ: ریشه: س ب ل؛ اسم مفرد مجرور به سبب حرف جر في؛ مضاف است؛ معنی: راه، مسیر، شیوه، راهِ رسیدن.
- الله: اسم خاص؛ مضافالیه مجرور برای سَبيلِ؛ معنی: الله.
- بِأَموالِهِم: بِـ حرف جر به معنی «با، به وسیلهٔ»؛ أَموالِ ریشه: م و ل؛ اسم جمع، مجرور به حرف جر، و مضاف؛ هِم ضمیر متصل سومشخص جمع مذکر در محل جر مضافالیه؛ معنی: با مالهایشان، با داراییهایشان.
- وَأَنفُسِهِم: وَ حرف عطف؛ أَنفُسِ ریشه: ن ف س؛ اسم جمع، معطوف بر أَموالِ و مجرور، مضاف؛ هِم ضمیر متصل سومشخص جمع مذکر در محل جر مضافالیه؛ معنی: و با جانهایشان، و با خودشان.
- أَعظَمُ: ریشه: ع ظ م؛ اسم تفضیل، مرفوع؛ خبر برای الَّذينَ؛ معنی: بزرگتر، والاتر، دارای مرتبهٔ بیشتر.
- دَرَجَةً: ریشه: د ر ج؛ اسم مفرد منصوب، تمییز برای أَعظَمُ؛ معنی: درجه، مرتبه، مقام.
- عِندَ: ظرف مکان، منصوب؛ مضاف است؛ معنی: نزد، در پیشگاه، در نزدِ.
- الله: اسم خاص؛ مضافالیه مجرور برای عِندَ؛ معنی: الله.
وَأُولٰئِكَ هُمُ الفائِزونَو آنان همان رستگاراناند. - وَأُولٰئِكَ: وَ حرف عطف یا استیناف؛ أُولٰئِكَ اسم اشاره برای جمعِ دور، در محل رفع مبتدا؛ معنی: و آنان، و آن گروه.
- هُمُ: ضمیر منفصل سومشخص جمع مذکر؛ در اینجا ضمیر فصل یا تأکید است؛ معنی: ایشان، خود آنان، همانها.
- الفائِزونَ: ریشه: ف و ز؛ اسم فاعل جمع مذکر سالم، معرفه با الـ، مرفوع با واو؛ خبر برای أُولٰئِكَ؛ معنی: رستگاران، کامیابان، نجاتیافتگان.
| 