007-090-041-أعراف

و بزرگانِ کافرِ قوم او گفتند: «اگر از شعیب پیروی کنید، قطعاً در آن صورت زیانکار خواهید بود.»

وَقالَ المَلَأُ الَّذينَ كَفَروا مِن قَومِهِ

و بزرگانِ کافرِ قوم او گفتند:

وَ حرف عطف است؛ از ریشهٔ مستقل ندارد؛ به معنای «و».

قالَ فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، از ریشهٔ «ق و ل»؛ به معنای «گفت».

المَلَأُ اسم، مفرد، مذکر، معرفه با «ال»، مرفوع و فاعلِ «قالَ»؛ از ریشهٔ «م ل أ»؛ به معنای «بزرگان، سران و اشراف قوم»؛ اصل ریشه بر «پر کردن» دلالت دارد و به گروهی گفته می‌شود که چشم و مجلس را پُر می‌کنند.

الَّذينَ اسم موصول، جمع مذکر، مبنی در محل جر، صفتِ «المَلَأُ»؛ به معنای «کسانی که».

كَفَروا فعل ماضی، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ «ك ف ر»؛ «واو» ضمیر متصل در محل رفع فاعل است؛ به معنای «کافر شدند، انکار کردند و نپذیرفتند».

مِن حرف جر؛ از ریشهٔ مستقل ندارد؛ به معنای «از».

قَومِهِ «قَومِ» اسم مجرور با «مِن» و مضاف، از ریشهٔ «ق و م»؛ به معنای «قوم، مردم و گروه». «هِ» ضمیر متصل در محل جر مضاف‌الیه است؛ به معنای «او». ترکیب آن: «از قوم او».

لَئِنِ اتَّبَعتُم شُعَيبًا

اگر از شعیب پیروی کنید،

لَئِنِ از «لَ» و «إِنْ» تشکیل شده است؛ «لَ» لامِ سوگند یا تأکید، و «إِنْ» حرف شرط است؛ به معنای «سوگند که اگر» یا «اگر».

اتَّبَعتُم فعل ماضی، جمع مذکر مخاطب، از ریشهٔ «ت ب ع»، باب افتعال؛ «تُم» ضمیر متصل در محل رفع فاعل است؛ به معنای «پیروی کردید، دنبال کردید و فرمان بردید».

شُعَيبًا اسم عَلَم، مفرد مذکر، منصوب و مفعول‌بهِ «اتَّبَعتُم»؛ نام پیامبر الله، شعیب؛ به معنای «شعیب را».

إِنَّكُم إِذًا لَخاسِرونَ

بی‌تردید شما در آن صورت قطعاً زیانکار خواهید بود.

إِنَّكُم «إِنَّ» حرف تأکید و نصب است؛ «كُم» ضمیر متصل در محل نصب، اسم «إِنَّ»؛ به معنای «همانا شما» یا «بی‌تردید شما».

إِذًا حرف پاسخ و جزا، گاه منصوب‌کنندهٔ فعل مضارع؛ در اینجا برای بیان نتیجه به کار رفته است؛ به معنای «در آن صورت، آنگاه».

لَ لامِ تأکید است که بر خبرِ «إِنَّ» وارد شده؛ به معنای تأکید: «قطعاً».

خاسِرونَ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع و خبر «إِنَّ»؛ از ریشهٔ «خ س ر»؛ به معنای «زیانکاران، کسانی که دچار خسارت و از دست‌دادن سود و بهره شده‌اند».