005-114-114-مائدة

« Back to Glossary Index
عیسای پسر مریم گفت: ای خدائی که پروردگار تمامی ما هستی، بر ما سفره ای از خوراک از آسمان فرود آور تا آن حادثه، روز جشنی شود برای ما مؤمنان اولیه و مؤمنان آینده و نشانه ای از تو باشد و ما را به چنین سفره ای روزی ده، زیرا توئی بهترین روزی دهندگان (اینکه در قرآن از زبان الله و حواریان پی در پی گفته میشود عیسی پسر مریم، از آنروست که روی تحریف بدخواهانه یهودیان، حتی در دو انجیل از انجیلهای چهارگانه فعلی نوشته شده عیسی پسر يوسف است، یکی از این دو انجیل، انجيل متا میباشد که در اول آن عیسی را از طريق يوسف با ۲۸ سلسله نسلی به داوود میرساند و دیگری که انجيل لوقاست با 42 سلسله نسلی و در اسم پدران یوسف این هر دو با هم اختلاف دارند و این میرساند که این انجيلها علاوه بر آنکه انجیل عیسی نیستند و تحریف شده هائی از انجيل حقیقی هستند، نفوذ دشمنان اسرائیلی عیسی در نشر این انجيل ها دخالت داشته و اگر مسیحیان بخواهند به انجيل حقیقی عیسی پی ببرند، ناگزیرند از تذکرات قرآن در این زمینه ها آگاه شوند و روی اصلاحات قرآن، انجیل های خود را اصلاح نمایند و فقط در این صورت است که مسیحی حقیقی خواهند بود) (114)
قالَ عيسَى ابنُ مَريَمَ اللهُمَّ رَبَّنا أَنزِل عَلَينا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ تَكونُ لَنا عيدًا لِأَوَّلِنا وَآخِرِنا وَآيَةً مِنكَ ۖ وَارزُقنا وَأَنتَ خَيرُ الرّازِقينَ

عیسی، پسر مریم، گفت: «الله! پروردگار ما، بر ما سفره‌ای از آسمان فرو فرست که برای نخستینِ ما و آخرینِ ما عیدی و نشانه‌ای از سوی تو باشد؛ و ما را روزی ده، که تو بهترین روزی‌دهندگانی.»

قالَ عيسَى ابنُ مَريَمَ

عیسی، پسر مریم، گفت:

قالَ
ریشه: «ق و ل». فعل ماضی، مفرد مذکر غایب؛ یعنی «گفت».

عيسَى
نام خاص، مبنی بر فتح مقدر، در محل رفع فاعلِ «قالَ»؛ یعنی «عیسی».

ابنُ
ریشه: «ب ن ي». اسم مرفوع، بدل یا عطف بیان برای «عيسى» و مضاف؛ یعنی «پسر».

مَريَمَ
نام خاص، مبنی بر فتح، در محل جرّ مضاف‌الیه؛ یعنی «مریم».


اللهُمَّ رَبَّنا أَنزِل عَلَينا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ

الله! پروردگار ما، بر ما سفره‌ای از آسمان فرو فرست.

اللهُمَّ
نام الله در حالت ندا؛ اصل آن «يا الله» است. «میم» پایانی جایگزین حرف ندای «يا» شده است؛ یعنی «ای الله».

رَبَّنا
ریشه: «ر ب ب». «رَبَّ» منادا و مضاف، منصوب؛ «نا» ضمیر متصل در محل جرّ مضاف‌الیه؛ یعنی «پروردگارِ ما».

أَنزِل
ریشه: «ن ز ل». فعل امر، مفرد مذکر مخاطب، از باب إفعال؛ یعنی «فرو فرست».

عَلَينا
«عَلى» حرف جرّ و «نا» ضمیر متصل در محل جرّ؛ یعنی «بر ما».

مائِدَةً
ریشه: «م ي د». اسم مفرد مؤنث، منصوب و مفعول‌بهِ «أَنزِل»؛ یعنی «سفرهٔ غذا» یا «خوانِ خوراک».

مِنَ
حرف جرّ؛ یعنی «از».

السَّماءِ
ریشه: «س م و». اسم مجرور با «مِن»؛ یعنی «آسمان».


تَكونُ لَنا عيدًا لِأَوَّلِنا وَآخِرِنا وَآيَةً مِنكَ

تا برای نخستینِ ما و آخرینِ ما عیدی و نشانه‌ای از سوی تو باشد.

تَكونُ
ریشه: «ك و ن». فعل مضارع، مفرد مؤنث غایب، مرفوع؛ ضمیر پنهان آن به «مائدة» بازمی‌گردد؛ یعنی «باشد».

لَنا
«لِـ» حرف جرّ و «نا» ضمیر متصل در محل جرّ؛ یعنی «برای ما».

عيدًا
ریشه: «ع و د». اسم مفرد، منصوب و خبر «تكونُ»؛ یعنی «عید»، رخدادی شادی‌بخش که یاد آن بازمی‌گردد.

لِأَوَّلِنا
«لِـ» حرف جرّ؛ «أوَّل» اسم مجرور و مضاف؛ «نا» ضمیر متصل در محل جرّ مضاف‌الیه؛ یعنی «برای نخستینِ ما» یا «برای پیشینیان ما».

وَ
حرف عطف؛ یعنی «و».

آخِرِنا
ریشه: «أ خ ر». اسم مجرور، معطوف بر «أوَّلِنا» و مضاف؛ «نا» ضمیر متصل در محل جرّ مضاف‌الیه؛ یعنی «آخرینِ ما» یا «آیندگان ما».

وَ
حرف عطف؛ یعنی «و».

آيَةً
ریشه: «أ ي ي». اسم مفرد مؤنث، منصوب و معطوف بر «عيدًا»؛ یعنی «نشانه»، «دلیل روشن» و «معجزه».

مِنكَ
«مِن» حرف جرّ و «كَ» ضمیر متصل در محل جرّ؛ یعنی «از سوی تو».


وَارزُقنا وَأَنتَ خَيرُ الرّازِقينَ

و ما را روزی ده، و تو بهترین روزی‌دهندگانی.

وَ
حرف عطف؛ یعنی «و».

ارزُقنا
ریشه: «ر ز ق». فعل امر، مفرد مذکر مخاطب؛ «نا» ضمیر متصل در محل نصب مفعول‌به؛ یعنی «ما را روزی ده».

وَ
حرف عطف یا حال؛ یعنی «و»، و در اینجا می‌تواند معنای «در حالی که» نیز داشته باشد.

أَنتَ
ضمیر منفصل، مفرد مذکر مخاطب، در محل رفع مبتدا؛ یعنی «تو».

خَيرُ
ریشه: «خ ي ر». اسم تفضیل، مرفوع و خبر «أنتَ»، و مضاف؛ یعنی «بهترین».

الرّازِقينَ
ریشه: «ر ز ق». جمع مذکر سالم، مجرور به سبب مضاف‌الیه بودن برای «خَيرُ»؛ یعنی «روزی‌دهندگان».

Nach oben scrollen