| إِذ قالَ الحَوارِيّونَ يا عيسَى ابنَ مَريَمَ هَل يَستَطيعُ رَبُّكَ أَن يُنَزِّلَ عَلَينا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ ۖ قالَ اتَّقُوا اللَّهَ إِن كُنتُم مُؤمِنينَ آنگاه که حواریان گفتند: «ای عیسی، پسر مریم، آیا پروردگارت میتواند برای ما سفرهای از آسمان فرو فرستد؟» گفت: «اگر مؤمنید، از الله پروا کنید.» إِذ قالَ الحَوارِيّونَ يا عيسَى ابنَ مَريَمَ هَل يَستَطيعُ رَبُّكَ أَن يُنَزِّلَ عَلَينا مائِدَةً مِنَ السَّماءِآنگاه که حواریان گفتند: «ای عیسی، پسر مریم، آیا پروردگارت میتواند برای ما سفرهای از آسمان فرو فرستد؟» إِذ
ریشه: ندارد؛ ظرف زمان مبنی بر سکون در محل نصب است؛ معنا: هنگامی که، آنگاه که. قالَ
ریشه: «ق و ل»؛ فعل ماضی، مبنی بر فتح؛ معنا: گفت. الحَوارِيّونَ
ریشه: «ح و ر»؛ اسم جمع مذکر سالم، مرفوع با واو و فاعلِ «قالَ» است؛ معنا: حواریان، یاران ویژهٔ عیسی. يا
ریشه: ندارد؛ حرف ندا؛ معنا: ای. عيسَى
ریشه: نام خاص؛ منادا، مفردِ عَلَم، مبنی بر ضمهٔ مقدر در محل نصب؛ معنا: عیسی. ابنَ
ریشه: «ب ن ي»؛ اسم، بدل یا صفت برای «عيسَى»، منصوب با فتحه؛ معنا: پسر. مَريَمَ
ریشه: نام خاص؛ مضافالیه، مجرور با فتحه، زیرا غیرمنصرف است؛ معنا: مریم. هَل
ریشه: ندارد؛ حرف استفهام؛ معنا: آیا. يَستَطيعُ
ریشه: «ط و ع»؛ فعل مضارع، مرفوع با ضمه؛ معنا: میتواند، توانایی دارد. رَبُّكَ
ریشه: «ر ب ب»؛ «رَبّ» فاعلِ مرفوعِ «يستطيعُ» و «کَ» ضمیر پیوسته در محل جرّ مضافالیه است؛ معنا: پروردگارِ تو. أَن
ریشه: ندارد؛ حرف مصدری و نصب؛ فعل مضارع پس از خود را منصوب میکند؛ معنا: که، اینکه. يُنَزِّلَ
ریشه: «ن ز ل»؛ فعل مضارع منصوب با فتحه، به سبب «أَن»؛ معنا: فرو فرستد. عَلَينا
ریشه: «ع ل و»؛ «عَلى» حرف جر و «نا» ضمیر پیوسته در محل جرّ است؛ معنا: بر ما، برای ما. مائِدَةً
ریشه: «م ي د»؛ اسم، مفعولبهِ «يُنَزِّلَ»، منصوب با فتحه؛ معنا: سفره، خوانِ غذا. مِنَ
ریشه: ندارد؛ حرف جر؛ معنا: از. السَّماءِ
ریشه: «س م و»؛ اسم مجرور با کسره، پس از «مِن»؛ معنا: آسمان.
قالَ اتَّقُوا اللَّهَ إِن كُنتُم مُؤمِنينَگفت: «اگر مؤمنید، از الله پروا کنید.» قالَ
ریشه: «ق و ل»؛ فعل ماضی، مبنی بر فتح؛ معنا: گفت. اتَّقُوا
ریشه: «و ق ي»؛ فعل امر، مبنی بر حذف نون به سبب اتصال به واو جماعت؛ «واو» ضمیر پیوسته در محل رفع فاعل است؛ معنا: پروا کنید، تقوا پیشه کنید. اللَّهَ
ریشه: «أ ل ه»؛ لفظ جلاله، مفعولبهِ «اتَّقُوا»، منصوب با فتحه؛ معنا: الله. إِن
ریشه: ندارد؛ حرف شرط جازم؛ معنا: اگر. كُنتُم
ریشه: «ك و ن»؛ فعل ماضی ناقص، مبنی بر سکون به سبب اتصال به «تُم»، در محل جزمِ فعل شرط؛ «تُم» ضمیر پیوسته در محل رفع اسم «كان» است؛ معنا: بودید، هستید. مُؤمِنينَ
ریشه: «أ م ن»؛ اسم فاعل جمع مذکر سالم، خبر «كان» و منصوب با یاء؛ معنا: مؤمنان، ایمانآورندگان. | 