005-091-114-مائدة

شیطان فقط می‌خواهد به‌وسیلهٔ شراب و قمار، میان شما دشمنی و کینه بیفکند و شما را از یاد الله و از نماز بازدارد؛ پس آیا دست برمی‌دارید؟

إِنَّما يُريدُ الشَّيطانُ أَن يوقِعَ بَينَكُمُ العَداوَةَ وَالبَغضاءَ فِي الخَمرِ وَالمَيسِرِ

شیطان فقط می‌خواهد به‌وسیلهٔ شراب و قمار، میان شما دشمنی و کینه بیفکند.

إِنَّما
حرفِ حصر و تأکید است؛ از «إِنَّ» و «ما»ی بازدارنده تشکیل شده است؛ معنا: «فقط»، «جز این نیست که»، «همانا».

يُريدُ
ریشه: «ر و د»؛ فعل مضارع، مرفوع، از باب اِفعال: «أرادَ يُريدُ»؛ معنا: «می‌خواهد»، «اراده می‌کند».

الشَّيطانُ
ریشه: «ش ط ن»؛ اسم، مفرد، معرفه، مرفوع و فاعلِ «يُريدُ»؛ معنا: «شیطان»، «دورافتاده از خیر».

أَن
حرفِ نصب و مصدری است؛ فعل مضارع پس از خود را منصوب می‌کند؛ معنا: «که»، «این‌که».

يوقِعَ
ریشه: «و ق ع»؛ فعل مضارع منصوب، از باب اِفعال: «أوقَعَ يُوقِعُ»؛ معنا: «بیفکند»، «واقع سازد»، «پدید آورد».

بَينَكُم
«بَينَ» اسمِ ظرفِ مکان و منصوب است و «كُم» ضمیر پیوسته در محل جرِ مضاف‌الیه؛ معنا: «میان شما»، «در بین شما».

العَداوَةَ
ریشه: «ع د و»؛ اسم، مفرد، مؤنث، معرفه و منصوب؛ مفعول‌بهِ «يوقِعَ»؛ معنا: «دشمنی»، «خصومت».

وَالبَغضاءَ
«وَ» حرف عطف است؛ «البَغضاءَ» ریشه: «ب غ ض»، اسم، مفرد، مؤنث، معرفه و منصوب، معطوف بر «العَداوَةَ»؛ معنا: «کینه»، «نفرت شدید».

فِي
حرف جر است؛ معنا: «در»، «به‌وسیلهٔ».

الخَمرِ
ریشه: «خ م ر»؛ اسم، مفرد، معرفه و مجرور به سبب «فِي»؛ معنا: «شراب مست‌کننده»، «مایع مست‌کننده».

وَالمَيسِرِ
«وَ» حرف عطف است؛ «المَيسِرِ» ریشه: «ي س ر»، اسم، مفرد، معرفه و مجرور، معطوف بر «الخَمرِ»؛ معنا: «قمار»، «بخت‌آزمایی».

وَيَصُدَّكُم عَن ذِكرِ الله وَعَنِ الصَّلاةِ

و شما را از یاد الله و از نماز بازمی‌دارد.

وَ
حرف عطف است؛ معنا: «و».

يَصُدَّكُم
ریشه: «ص د د»؛ فعل مضارع، منصوب، از «صَدَّ يَصُدُّ»؛ «كُم» ضمیر پیوسته در محل نصبِ مفعول‌به است؛ معنا: «شما را بازمی‌دارد»، «شما را منصرف می‌کند».

عَن
حرف جر است؛ معنا: «از»، «دور از».

ذِكرِ
ریشه: «ذ ك ر»؛ اسم، مفرد و مجرور به سبب «عَن»؛ معنا: «یاد»، «یادکردن»، «ذکر».

الله
نام ویژهٔ الله، مجرور به سبب اضافه شدن به «ذِكرِ»؛ معنا: «الله».

وَعَنِ
«وَ» حرف عطف است و «عَن» حرف جر؛ معنا: «و از».

الصَّلاةِ
ریشه: «ص ل و»؛ اسم، مفرد، مؤنث، معرفه و مجرور به سبب «عَن»؛ معنا: «نماز»، «نیایشِ مقرر».

فَهَل أَنتُم مُنتَهونَ

پس آیا دست برمی‌دارید؟

فَ
حرفِ پیوند و نتیجه است؛ معنا: «پس»، «بنابراین».

هَل
حرف استفهام است؛ معنا: «آیا».

أَنتُم
ضمیر جدا، جمع مذکر، در محل رفعِ مبتدا؛ معنا: «شما».

مُنتَهونَ
ریشه: «ن ه ي»؛ اسم فاعلِ جمع مذکر از فعل «اِنتهى يَنتهي»؛ مرفوع و خبرِ «أَنتُم»؛ معنا: «دست‌بردارندگان»، «بازایستادگان»، «کسانی که ترک می‌کنند».