005-086-114-مائدة

و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغ شمردند، آنان اهل دوزخ‌اند.

وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ

و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را تکذیب کردند، آنان یاران و اهل آتش سوزان‌اند.

وَالَّذِينَ
«وَ» حرف عطف است؛ «الَّذِينَ» اسم موصولِ جمع مذکر، مبنی بر فتح در محل رفع است. ریشه ندارد، زیرا اسم موصول است؛ معنا: و کسانی که.

كَفَرُوا
فعل ماضی، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ «ك ف ر»؛ «واو» ضمیر پیوسته و فاعل است. معنا: کفر ورزیدند، ایمان نیاوردند، حق را پوشاندند یا انکار کردند.

وَكَذَّبُوا
«وَ» حرف عطف است؛ «كَذَّبُوا» فعل ماضی، جمع مذکر غایب، از باب تفعیل و ریشهٔ «ك ذ ب»؛ «واو» فاعل است. معنا: دروغ شمردند، تکذیب کردند، نپذیرفتند.

بِآيَاتِنَا
«بِـ» حرف جر است؛ «آيَاتِ» اسم مجرور و جمع مؤنث سالمِ «آيَة» از ریشهٔ «أ ي ي» یا «أ ي ة»؛ «نا» ضمیر پیوسته در محل جر مضاف‌الیه است. معنا: به آیات ما، نشانه‌ها و دلیل‌های ما.

أُولَٰئِكَ
اسم اشاره برای جمعِ دور، مبنی بر کسر در محل رفع مبتدا. ریشه ندارد، زیرا اسم اشاره است؛ معنا: آنان، ایشان.

أَصْحَابُ
خبرِ مرفوع برای «أُولَٰئِكَ»، جمع «صاحِب» از ریشهٔ «ص ح ب». معنا: همراهان، اهل، ملازمان.

الْجَحِيمِ
مضاف‌الیه مجرور، از ریشهٔ «ج ح م». «جحیم» به آتش بسیار افروخته و سخت‌سوزان گفته می‌شود؛ معنا: آتش سوزانِ دوزخ.