| لُعِنَ الَّذينَ كَفَروا مِن بَني إِسرائيلَ عَلىٰ لِسانِ داوودَ وَعيسَى ابنِ مَريَمَ ۚ ذٰلِكَ بِما عَصَوا وَكانوا يَعتَدونَ کسانی از بنیاسرائیل که کفر ورزیدند، بر زبان داوود و عیسی پسر مریم لعنت شدند؛ این به سبب آن بود که نافرمانی کردند و همواره از حد درمیگذشتند. لُعِنَ الَّذينَ كَفَروا مِن بَني إِسرائيلَ عَلىٰ لِسانِ داوودَ وَعيسَى ابنِ مَريَمَکسانی از بنیاسرائیل که کفر ورزیدند، بر زبان داوود و عیسی پسر مریم لعنت شدند. لُعِنَ
ریشه: «ل ع ن»؛ فعل ماضی مجهول، مفرد مذکر. معنای آن: لعنت شد، از رحمت دور گردانیده شد. الَّذينَ
ریشه: اسم موصول و ریشهٔ فعلی ندارد؛ اسم موصول جمع مذکر، در محل نائبفاعل برای «لُعِنَ». معنای آن: کسانی که. كَفَروا
ریشه: «ک ف ر»؛ فعل ماضی معلوم، جمع مذکر غایب، و «واو» فاعل است. معنای آن: کفر ورزیدند، حق را انکار کردند. مِن
ریشه: حرف است و ریشهٔ فعلی ندارد؛ حرف جر. معنای آن: از، از میانِ. بَني
ریشه: «ب ن ي»؛ اسم، جمعِ «ابن»، مجرور به «مِن» و علامت جر آن یاء است؛ مضاف. معنای آن: فرزندان. إِسرائيلَ
ریشه: نام خاص است و ریشهٔ عربیِ فعلی ندارد؛ مضافالیه، مجرور، و به سبب غیرمنصرف بودن با فتحه آمده است. معنای آن: اسرائیل؛ نام یعقوب پیامبر. عَلىٰ
ریشه: حرف است و ریشهٔ فعلی ندارد؛ حرف جر. معنای آن: بر، به واسطهٔ. لِسانِ
ریشه: «ل س ن»؛ اسم مفرد مذکر، مجرور به «عَلىٰ»، و مضاف. معنای اصلی آن: زبان؛ و در اینجا: گفتار، بیان و نفرینِ بر زبان جاریشده. داوودَ
ریشه: نام خاص است و ریشهٔ عربیِ فعلی ندارد؛ مضافالیه، مجرور، و به سبب غیرمنصرف بودن با فتحه آمده است. معنای آن: داوود پیامبر. وَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ فعلی ندارد؛ حرف عطف. معنای آن: و. عيسَى
ریشه: نام خاص است و ریشهٔ عربیِ فعلی ندارد؛ اسم معطوف بر «داوودَ»، مجرور، و علامت جر آن فتحهٔ مقدر است، زیرا الف مقصوره دارد. معنای آن: عیسی پیامبر. ابنِ
ریشه: «ب ن ي»؛ اسم مفرد مذکر، بدل یا عطف بیان برای «عيسى»، مجرور؛ و مضاف. معنای آن: پسر. مَريَمَ
ریشه: نام خاص است و ریشهٔ عربیِ فعلی ندارد؛ مضافالیه، مجرور، و به سبب غیرمنصرف بودن با فتحه آمده است. معنای آن: مریم. ذٰلِكَ بِما عَصَوا وَكانوا يَعتَدونَاین به سبب آن بود که نافرمانی کردند و همواره از حد درمیگذشتند. ذٰلِكَ
ریشه: اسم اشاره و ریشهٔ فعلی ندارد؛ اسم اشاره برای دور، در محل رفع مبتدا. معنای آن: آن، این امر. بِما
ریشه: «بِ» حرف جر است و «ما» اسم موصول یا مصدریه؛ مجموع آنها جار و مجرور و متعلق به خبر محذوف است. معنای آن: به سبب آنچه، به سبب اینکه. عَصَوا
ریشه: «ع ص ي»؛ فعل ماضی معلوم، جمع مذکر غایب، و «واو» فاعل است. معنای آن: نافرمانی کردند، سرپیچی کردند. وَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ فعلی ندارد؛ حرف عطف. معنای آن: و. كانوا
ریشه: «ک و ن»؛ فعل ماضی ناقص، جمع مذکر غایب، و «واو» اسم «کان» است. معنای آن: بودند، همواره بودند. يَعتَدونَ
ریشه: «ع د و»؛ فعل مضارع معلوم، جمع مذکر غایب، مرفوع با ثبوت نون؛ خبر «کانوا». معنای آن: تجاوز میکردند، از حد میگذشتند، تعدی میورزیدند. | 