005-059-114-مائدة

« Back to Glossary Index
بگو ای کسانی که خود را اهل کتاب آسمانی می دانید، آیا ناراحتی شما از ما فقط از آنروست که ما به الله و به چیزهائی که از جانب او بسوی ما نازل شده و هم به چیزهایی که قبل از این نازل گردیده، ایمان صحیح آورده ایم در حالی که بیشتر شما نسبت به آنچه قبول دارید که بر شما نازل شده متجاوز می باشد ( مؤمنان به قرآن طبق این آیه و آیه های دیگری که در این زمینه در قرآن است، باید به تورات و انجیل و هرچه ثابت شود که قبلا از جانب الله نازل شده مؤمن باشند و آنچه از آنها را که در قرآن اشاره شده که تحریف نشده و یا بوسیله قرآن نسخ و یا تکمیل نگردیده، کلام الله و مانند قرآن کتاب آسمانی خود بدانند) (۵۹)
قُل يا أَهلَ الكِتابِ هَل تَنقِمونَ مِنّا إِلّا أَن آمَنّا بِاللَّهِ وَما أُنزِلَ إِلَينا وَما أُنزِلَ مِن قَبلُ وَأَنَّ أَكثَرَكُم فاسِقونَ

بگو: ای اهلِ کتاب، آیا جز این بر ما خرده می‌گیرید که به الله و آنچه به سوی ما نازل شده و آنچه پیش از این نازل شده است ایمان آورده‌ایم، و اینکه بیشترِ شما نافرمانید؟

قُل يا أَهلَ الكِتابِ

بگو: ای اهلِ کتاب.

قُل
از ریشهٔ «ق و ل» است؛ فعل امر، مفردِ مذکر و خطاب به پیامبر است؛ معنای آن «بگو» است.

يا
حرف ندا است؛ برای صدا زدن به کار می‌رود؛ معنای آن «ای» است.

أَهلَ
از ریشهٔ «أ ه ل» است؛ منادا و منصوب، و مضاف است؛ معنای آن «اهل»، «پیروان» یا «وابستگان» است.

الكِتابِ
از ریشهٔ «ك ت ب» است؛ اسم مجرور و مضاف‌الیه برای «أهل» است؛ معنای آن «کتاب» است و مقصود، کتاب آسمانی است.

هَل تَنقِمونَ مِنّا إِلّا أَن آمَنّا بِاللَّهِ وَما أُنزِلَ إِلَينا وَما أُنزِلَ مِن قَبلُ

آیا جز این بر ما خرده می‌گیرید که به الله و آنچه به سوی ما نازل شده و آنچه پیش از این نازل شده است ایمان آورده‌ایم؟

هَل
حرف استفهام است؛ برای پرسش به کار می‌رود و در اینجا پرسشی سرزنش‌آمیز است؛ معنای آن «آیا» است.

تَنقِمونَ
از ریشهٔ «ن ق م» است؛ فعل مضارع، مخاطبِ جمعِ مذکر و مرفوع است؛ معنای آن «خرده می‌گیرید»، «عیب می‌دانید» یا «کینه می‌ورزید» است.

مِنّا
«مِن» حرف جر و «نا» ضمیر متصلِ مجرور است؛ معنای آن «از ما» یا، در ترجمهٔ روان، «بر ما» است.

إِلّا
ادات استثنا و حصر است؛ معنای آن «مگر» یا «جز» است.

أَن
حرف مصدری و نصب است؛ فعل مضارعِ پس از خود را منصوب می‌کند؛ در اینجا معنای «این‌که» دارد.

آمَنّا
از ریشهٔ «أ م ن» است؛ فعل ماضی، اول‌شخصِ جمع، و «نا» فاعل آن است؛ معنای آن «ایمان آوردیم» است.

بِاللَّهِ
«بِ» حرف جر است و «الله» اسمِ مجرور پس از آن است؛ معنای ترکیب «به الله» است.

وَما
«وَ» حرف عطف است و «ما» اسم موصول است؛ معنای ترکیب «و آنچه» است.

أُنزِلَ
از ریشهٔ «ن ز ل» است؛ فعل ماضیِ مجهول است؛ معنای آن «نازل شد» یا «فرو فرستاده شد» است.

إِلَينا
«إلى» حرف جر و «نا» ضمیر متصلِ مجرور است؛ معنای آن «به سوی ما» است.

وَما
«وَ» حرف عطف است و «ما» اسم موصول است؛ معنای ترکیب «و آنچه» است.

أُنزِلَ
از ریشهٔ «ن ز ل» است؛ فعل ماضیِ مجهول است؛ معنای آن «نازل شد» یا «فرو فرستاده شد» است.

مِن
حرف جر است؛ در اینجا برای بیان زمان به کار رفته است؛ معنای آن «از» است.

قَبلُ
از ریشهٔ «ق ب ل» است؛ ظرف زمان است و به سبب حذفِ مضاف‌الیه، بر ضمه بنا شده است؛ معنای آن «پیش از این» یا «پیش‌تر» است.

وَأَنَّ أَكثَرَكُم فاسِقونَ

و اینکه بیشترِ شما نافرمانید.

وَأَنَّ
«وَ» حرف عطف است و «أَنَّ» حرف تأکید و نصب است؛ «أَنَّ» اسم خود را منصوب و خبر خود را مرفوع می‌کند؛ معنای ترکیب «و اینکه» یا «و همانا» است.

أَكثَرَكُم
«أكثر» از ریشهٔ «ك ث ر» است؛ اسمِ «أَنَّ» و منصوب است؛ «كم» ضمیر متصل و مضاف‌الیه است؛ معنای ترکیب «بیشترِ شما» است.

فاسِقونَ
از ریشهٔ «ف س ق» است؛ خبرِ «أَنَّ» و مرفوع، با علامت واو؛ زیرا جمع مذکر سالم است؛ معنای آن «نافرمانان»، «گناهکاران» یا «بیرون‌رفتگان از فرمان الله» است.

Nach oben scrollen