005-056-114-مائدة

و هر کس الله و پیامبر او و کسانی را که ایمان آورده‌اند سرپرست و یاور خود بگیرد، پس بی‌گمان حزب الله همان پیروزان‌اند.

وَمَن يَتَوَلَّ اللهَ وَرَسولَهُ وَالَّذينَ آمَنوا فَإِنَّ حِزبَ اللهِ هُمُ الغالِبونَ

و هر کس الله و پیامبر او و مؤمنان را سرپرست و یاور خود بگیرد، پس به‌راستی حزب الله همان کسانی‌اند که پیروزند.

وَ
حرف عطف است؛ از ریشه نیست و برای پیوند دادن این آیه با سخن پیشین به‌کار رفته است؛ معنایش: «و».

مَن
اسم شرطِ جازم و مبنی بر سکون است؛ برای انسانِ عاقل به‌کار می‌رود و معنایش: «هر کس».

يَتَوَلَّ
فعل مضارعِ مجزوم به‌سبب «مَن» شرطیه است؛ ریشه‌اش «وَلِيَ» و از باب تفعّل، «تَوَلّىٰ ـ يَتَوَلّىٰ» است؛ حرف علّهٔ پایانی آن در حالت جزم حذف شده است؛ معنایش: «سرپرستی و دوستیِ کسی را بپذیرد، او را یاور و ولیّ خود بگیرد».

اللهَ
اسم جلاله و مفعول‌بهِ منصوبِ «يَتَوَلَّ» است؛ «الله» نام خاصّ پروردگار است؛ معنایش: «الله».

وَ
حرف عطف است؛ از ریشه نیست؛ «رسوله» را به «اللهَ» پیوند می‌دهد؛ معنایش: «و».

رَسولَهُ
«رَسول» اسم است، ریشه‌اش «ر س ل» و بر وزن «فَعول» است؛ مفعول‌بهِ منصوب و معطوف بر «اللهَ» است؛ «هُ» ضمیر پیوسته و مضاف‌الیه است که به الله بازمی‌گردد؛ معنایش: «پیامبرِ او».

وَ
حرف عطف است؛ از ریشه نیست؛ «الَّذينَ» را به مفعول‌های پیشین پیوند می‌دهد؛ معنایش: «و».

الَّذينَ
اسم موصولِ جمعِ مذکر و مبنی است؛ در محل نصب، معطوف بر «اللهَ» است؛ معنایش: «کسانی که».

آمَنوا
فعل ماضی، از ریشهٔ «أ م ن» و باب إفعال، «آمَنَ ـ يُؤمِنُ» است؛ «واو» در پایان، ضمیر فاعلی و به معنای «آنان» است؛ این فعل صلهٔ موصول است؛ معنایش: «ایمان آوردند».

فَ
حرفِ رابطِ جواب شرط است؛ از ریشه نیست و نتیجهٔ شرط را بیان می‌کند؛ معنایش: «پس».

إِنَّ
حرف تأکید و نصب است؛ از ریشه نیست؛ اسم خود را منصوب و خبر خود را مرفوع می‌سازد؛ معنایش: «بی‌گمان، همانا».

حِزبَ
اسم است، ریشه‌اش «ح ز ب» است؛ اسم «إِنَّ» و منصوب است و به «الله» اضافه شده است؛ معنایش: «گروه، دسته، جمعِ هم‌پیمان».

اللهِ
اسم جلاله و مضاف‌الیهِ مجرور است؛ «الله» نام خاصّ پروردگار است؛ معنایش: «الله».

هُمُ
ضمیر جدا و ضمیرِ فصل است؛ به «حِزبَ الله» بازمی‌گردد و برای تأکید و مشخص‌کردن خبر می‌آید؛ معنایش: «آنان، همان‌ها».

الغالِبونَ
اسم فاعلِ جمعِ مذکر سالم، از ریشهٔ «غ ل ب» و فعل «غَلَبَ» است؛ خبر «إِنَّ» و مرفوع است؛ معنایش: «پیروزان، چیره‌شوندگان».