019-084-047-مريم

پس دربارهٔ آنان شتاب مکن؛ ما فقط روزها و مهلتشان را به دقت می‌شماریم.

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْ

پس بر آنان شتاب مکن.

فَ: حرف عطف یا استئناف، مبنی و بی‌محل از اعراب؛ به معنای «پس» و بیانگر نتیجه یا پیوند با سخن پیشین است.

لَا: حرف نهی و جزم، مبنی و بی‌محل از اعراب؛ برای بازداشتن و نهی کردن، به معنای «مکن».

تَعْجَلْ: فعل مضارع مجزوم به «لا»ی نهی، علامت جزم آن سکون ظاهر بر آخر فعل؛ از ریشهٔ «ع ج ل» و باب ثلاثی مجرد «عَجِلَ يَعْجَلُ»، به معنای شتاب کردن، عجله ورزیدن و خواستنِ زودهنگامِ وقوع چیزی.

عَلَيْهِمْ: «عَلَى» حرف جر، مبنی و بی‌محل از اعراب؛ به معنای «بر». «هُمْ» ضمیر متصل مبنی در محل جر با «على»، اشاره به آنان؛ جار و مجرور متعلق به «تعجل» و در اینجا به معنای شتاب‌زدگی دربارهٔ آنان و در کیفرشان است.

إِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا

ما فقط برای آنان شمارشی دقیق می‌شماریم.

إِنَّمَا: ادات حصر، مرکب از «إِنَّ» و «ما»ی کافّه، مبنی و بی‌محل از اعراب؛ معنای حصر می‌دهد: «جز این نیست که»، «فقط».

نَعُدُّ: فعل مضارع مرفوع، علامت رفع آن ضمهٔ ظاهر بر آخر فعل؛ از ریشهٔ «ع د د» و باب ثلاثی مجرد «عَدَّ يَعُدُّ»، به معنای شمردن، به حساب آوردن و دقیق برشمردن. فاعل آن ضمیر مستتر «نحن» است که به الله بازمی‌گردد.

لَهُمْ: «لِ» حرف جر، مبنی و بی‌محل از اعراب؛ به معنای «برای». «هُمْ» ضمیر متصل مبنی در محل جر با لام، اشاره به آنان؛ جار و مجرور متعلق به «نعدّ» است.

عَدًّا: مفعول مطلق منصوب، علامت نصب آن فتحهٔ ظاهر؛ از ریشهٔ «ع د د» و مصدر فعل «عَدَّ»، به معنای «شمردنی دقیق و پی‌درپی». این واژه بر دقت و محدود بودن مهلت آنان دلالت دارد.