| الَّذينَ كَفَروا لَهُم عَذابٌ شَديدٌ ۖ وَالَّذينَ آمَنوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ لَهُم مَغفِرَةٌ وَأَجرٌ كَبيرٌ کسانی که کافر شدند، عذابی سخت برای آنان است؛ و کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، برای آنان آمرزش و پاداشی بزرگ است. الَّذينَ كَفَروا لَهُم عَذابٌ شَديدٌکسانی که کافر شدند، عذابی سخت برای آنان است. الَّذينَ
ریشه: اسم موصول، بدون ریشهٔ صرفی مستقل.
گرامر: اسم موصول جمع مذکر، مبنی، در جایگاه مبتدا.
معنا: کسانی که، آنان که. كَفَروا
ریشه: ک ـ ف ـ ر.
گرامر: فعل ماضی، صیغهٔ سوم‌شخص جمع مذکر؛ «واو» نشانهٔ فاعل جمع است.
معنا: کافر شدند، انکار کردند، ناسپاسی کردند. لَهُم
ریشه: ـ.
گرامر: «لِـ» حرف جر و «هُم» ضمیر پیوستهٔ جمع مذکر؛ جار و مجرور، در جایگاه خبر مقدّم.
معنا: برای آنان، از آنِ آنان. عَذابٌ
ریشه: ع ـ ذ ـ ب.
گرامر: اسم نکره، مفرد، مرفوع؛ مبتدا مؤخّر.
معنا: عذاب، کیفر، شکنجه. شَديدٌ
ریشه: ش ـ د ـ د.
گرامر: صفت، مفرد، مذکر، مرفوع؛ تابع «عذاب».
معنا: سخت، شدید، سنگین.
وَالَّذينَ آمَنوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ لَهُم مَغفِرَةٌ وَأَجرٌ كَبيرٌو کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، برای آنان آمرزش و پاداشی بزرگ است. وَ
ریشه: ـ.
گرامر: حرف عطف.
معنا: و. الَّذينَ
ریشه: اسم موصول، بدون ریشهٔ صرفی مستقل.
گرامر: اسم موصول جمع مذکر، مبنی، در جایگاه مبتدا.
معنا: کسانی که، آنان که. آمَنوا
ریشه: أ ـ م ـ ن.
گرامر: فعل ماضی، صیغهٔ سوم‌شخص جمع مذکر؛ از باب إفعال، «واو» نشانهٔ فاعل جمع است.
معنا: ایمان آوردند، باور کردند، ایمن شدند. وَ
ریشه: ـ.
گرامر: حرف عطف.
معنا: و. عَمِلُوا
ریشه: ع ـ م ـ ل.
گرامر: فعل ماضی، صیغهٔ سوم‌شخص جمع مذکر؛ «واو» نشانهٔ فاعل جمع است.
معنا: انجام دادند، عمل کردند، کار کردند. الصّالِحاتِ
ریشه: ص ـ ل ـ ح.
گرامر: اسم جمع مؤنث سالم، معرفه با «ال»، منصوب؛ مفعول‌به برای «عَمِلُوا».
معنا: کارهای شایسته، اعمال نیک، کردارهای صالح. لَهُم
ریشه: ـ.
گرامر: «لِـ» حرف جر و «هُم» ضمیر پیوستهٔ جمع مذکر؛ جار و مجرور، در جایگاه خبر مقدّم.
معنا: برای آنان، از آنِ آنان. مَغفِرَةٌ
ریشه: غ ـ ف ـ ر.
گرامر: اسم مصدر، مفرد، نکره، مرفوع؛ مبتدا مؤخّر.
معنا: آمرزش، بخشایش، پوشاندن گناه. وَ
ریشه: ـ.
گرامر: حرف عطف.
معنا: و. أَجرٌ
ریشه: أ ـ ج ـ ر.
گرامر: اسم مفرد، نکره، مرفوع؛ معطوف بر «مَغفِرَةٌ».
معنا: پاداش، مزد، جزا. كَبيرٌ
ریشه: ک ـ ب ـ ر.
گرامر: صفت، مفرد، مذکر، مرفوع؛ تابع «أَجر».
معنا: بزرگ، فراوان، عظیم. | 