034-037-045-سبأ

و اموال و فرزندانتان چیزی نیستند که شما را نزد ما به مقام قرب نزدیک کنند؛ مگر کسانی که ایمان آورده و کار شایسته انجام داده‌اند. پس برای آنان به سبب اعمالی که انجام داده‌اند، پاداشی دوچندان است و آنان در غرفه‌ها و جایگاه‌های بلند، ایمن‌اند.

وَما أَموالُكُم وَلا أَولادُكُم بِالَّتي تُقَرِّبُكُم عِندَنا زُلفىٰ

و اموال و فرزندانتان چیزی نیستند که شما را نزد ما به مقام قرب نزدیک کنند.

وَ — ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ و.

ما — ریشه ندارد؛ حرف نفی؛ نیست، نمی‌باشد.

أَموالُكُم — ریشهٔ «م‌و‌ل»؛ «أموال» جمع «مال» و مبتدا، مرفوع؛ اموال شما.

وَلا — «وَ» حرف عطف و «لا» حرف نفی؛ و نه، و نیز نیست.

أَولادُكُم — ریشهٔ «و‌ل‌د»؛ جمع «وَلَد» و مبتدا، مرفوع؛ فرزندان شما.

بِالَّتي — «بِـ» حرف جر و «الَّتي» اسم موصول مؤنث مفرد؛ با آن چیزی که، آنچه که؛ «باء» در اینجا برای نفیِ وابستگی و تأثیرگذاری آمده است.

تُقَرِّبُكُم — ریشهٔ «ق‌ر‌ب»؛ فعل مضارع، باب تفعیل، سوم‌شخص مؤنث مفرد؛ شما را نزدیک می‌کند.

عِندَنا — «عِندَ» ظرف مکان و «نا» ضمیر متصل؛ نزد ما، در پیشگاه ما.

زُلفىٰ — ریشهٔ «ز‌ل‌ف»؛ مصدر یا اسم به معنای نزدیکی و قرب؛ به‌صورت نزدیک‌شدن، مقام قرب.

إِلّا مَن آمَنَ وَعَمِلَ صالِحًا

مگر کسانی که ایمان آورده و کار شایسته انجام داده‌اند.

إِلّا — ابزار استثنا؛ مگر، جز.

مَن — اسم موصول یا اسم عام برای عاقل؛ کسی که، کسانی که.

آمَنَ — ریشهٔ «أ‌م‌ن»؛ فعل ماضی، باب إفعال، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ ایمان آورد.

وَ — ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ و.

عَمِلَ — ریشهٔ «ع‌م‌ل»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ انجام داد، عمل کرد.

صالِحًا — ریشهٔ «ص‌ل‌ح»؛ صفت، منصوب و مفعول مطلق یا صفت برای عملِ محذوف؛ شایسته، نیکو؛ «کار شایسته‌ای».

فَأُولٰئِكَ لَهُم جَزاءُ الضِّعفِ بِما عَمِلوا

پس برای آنان، به سبب اعمالی که انجام داده‌اند، پاداشی دوچندان است.

فَ — ریشه ندارد؛ حرف نتیجه و پیوند؛ پس، بنابراین.

أُولٰئِكَ — اسم اشاره برای جمع دور؛ آنان، ایشان.

لَهُم — «لِـ» حرف جر و «هُم» ضمیر متصل؛ برای آنان، از آنِ آنان.

جَزاءُ — ریشهٔ «ج‌ز‌ی»؛ اسم، مبتدا یا خبر مقدم‌نشده و مرفوع؛ پاداش، جزا.

الضِّعفِ — ریشهٔ «ض‌ع‌ف»؛ اسم، مضاف‌إلیه و مجرور؛ دو برابر، چند برابر؛ در این آیه به معنای دوچندان.

بِما — «بِـ» حرف جر و «ما» اسم موصول یا مصدری؛ به سبب آنچه، به‌خاطر اعمالی که.

عَمِلوا — ریشهٔ «ع‌م‌ل»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص جمع مذکر؛ آنان انجام دادند، عمل کردند.

وَهُم فِي الغُرُفاتِ آمِنونَ

و آنان در غرفه‌ها و جایگاه‌های بلند، ایمن‌اند.

وَ — ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ و.

هُم — ضمیر منفصل، سوم‌شخص جمع مذکر؛ آنان، ایشان.

فِي — ریشه ندارد؛ حرف جر؛ در، داخلِ.

الغُرُفاتِ — ریشهٔ «غ‌ر‌ف»؛ جمع «غُرفة»، اسم مجرور به‌سبب «في»؛ اتاق‌ها، غرفه‌ها، جایگاه‌های بلند.

آمِنونَ — ریشهٔ «أ‌م‌ن»؛ اسم فاعل از «آمَنَ»، جمع مذکر سالم، خبر و مرفوع؛ ایمن، در امنیت.