034-013-045-سبأ

برای او هرچه می‌خواست، از محراب‌ها و بناهای بلند، و تندیس‌ها، و کاسه‌هایی مانند حوض‌ها، و دیگ‌های بزرگ و ثابت می‌ساختند. ای خاندان داوود، برای سپاسگزاری عمل کنید؛ و اندکی از بندگان من سپاسگزارند.

يَعمَلونَ لَهُ ما يَشاءُ مِن مَحاريبَ وَتَماثيلَ وَجِفانٍ كَالجَوابِ وَقُدورٍ راسِياتٍ

برای او هرچه می‌خواست، از محراب‌ها و بناهای بلند، و تندیس‌ها، و کاسه‌هایی مانند حوض‌ها، و دیگ‌های بزرگ و ثابت می‌ساختند.

يَعمَلونَ: از ریشهٔ «ع‌م‌ل»؛ فعل مضارع، سوم‌شخص جمع مذکر؛ «کار می‌کردند، می‌ساختند».

لَهُ: «لِـ» حرف جر و «هُ» ضمیر پیوستهٔ سوم‌شخص مفرد مذکر؛ «برای او».

ما: اسم موصول؛ «آنچه، هرچه».

يَشاءُ: از ریشهٔ «ش‌ي‌ء»؛ فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ «می‌خواهد».

مِن: حرف جر؛ «از».

مَحاريبَ: جمع «مِحراب»؛ اسم، مجرور با «مِن» و دارای فتحهٔ نیابتی به‌سبب ممنوع‌من‌الصرف بودن؛ «محراب‌ها، عبادتگاه‌ها و بناهای بلند».

وَ: حرف عطف؛ «و».

تَماثيلَ: جمع «تِمثال»؛ اسم، معطوف و مجرور؛ «تندیس‌ها، پیکره‌ها».

وَجِفانٍ: «و» حرف عطف؛ «جِفان» جمع «جَفنة»؛ اسم، مجرور؛ «کاسه‌های بزرگ».

كَالجَوابِ: «کَـ» حرف تشبیه و جر؛ «الجواب» اسم مجرور؛ جمع «جَوبة»؛ «مانند حوض‌ها یا ظرف‌های بسیار بزرگ».

وَقُدورٍ: «و» حرف عطف؛ «قُدور» جمع «قِدر»؛ اسم، مجرور؛ «و دیگ‌ها».

راسِياتٍ: از ریشهٔ «ر‌س‌و»؛ صفت جمع مؤنث سالم، مجرور؛ «ثابت، استوار و پابرجا».

اعمَلوا آلَ داوودَ شُكرًا

ای خاندان داوود، برای سپاسگزاری عمل کنید.

اعمَلوا: از ریشهٔ «ع‌م‌ل»؛ فعل امر، دوم‌شخص جمع مذکر؛ «عمل کنید، انجام دهید».

آلَ: اسم، منصوب به‌عنوان منادا یا مفعولِ فعلِ مقدر؛ «خاندان، خاندانِ».

داوودَ: اسم عَلَم و بدل یا عطف بیان برای «آل»؛ «داوود».

شُكرًا: از ریشهٔ «ش‌ک‌ر»؛ مصدر منصوب، مفعولٌ‌له؛ «برای سپاسگزاری، از روی شکر».

وَقَليلٌ مِن عِبادِيَ الشَّكورُ

و اندکی از بندگان من سپاسگزارند.

وَ: حرف استیناف یا عطف؛ «و».

قَليلٌ: صفت یا اسم به‌معنای «اندک»؛ مبتدا و مرفوع؛ «اندک است، اندکی».

مِن: حرف جر؛ «از».

عِبادِيَ: «عِباد» جمع «عبد»؛ «ی» ضمیر متکلم و «الف» برای تناسب آوایی؛ «بندگان من».

الشَّكورُ: از ریشهٔ «ش‌ک‌ر»؛ صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعول»، خبر مرفوع؛ «بسیار سپاسگزار، شکرگزار».