| إِلّا مَن تابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صالِحًا فَأُولٰئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِم حَسَناتٍ ۗ وَكانَ اللَّهُ غَفورًا رَحيمًا هرکس توبه کند و ایمان بیاورد و کار شایسته انجام دهد، پس آنان کسانی‌اند که الله بدی‌هایشان را به نیکی‌ها تبدیل میکند؛ و الله همواره آمرزنده و مهربان است. إِلّا مَن تابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صالِحًامگر کسی که توبه کند و ایمان بیاورد و کار شایسته انجام دهد. إِلّا
ریشه: «ل‌غ‌و»؛ حرف استثناء، به معنای «مگر، جز». مَن
ریشه: ندارد؛ اسم موصول عام، به معنای «کسی که، هرکس که»؛ در اینجا در جایگاه استثنا آمده است. تابَ
ریشه: «ت‌و‌ب»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ به معنای «توبه کرد، بازگشت». وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف، به معنای «و». آمَنَ
ریشه: «أ‌م‌ن»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر، از باب إفعال؛ به معنای «ایمان آورد، باور کرد». وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف، به معنای «و». عَمِلَ
ریشه: «عمل»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ به معنای «انجام داد، عمل کرد». عَمَلًا
ریشه: «عمل»؛ اسم، مفعول مطلق برای تأکید یا بیان نوع عمل، منصوب؛ به معنای «کاری، عملی». صالِحًا
ریشه: «ص‌ل‌ح»؛ صفت، منصوب و وابسته به «عَمَلًا»؛ به معنای «شایسته، نیک».
فَأُولٰئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِم حَسَناتٍپس آنان کسانی‌اند که الله بدی‌هایشان را به نیکی‌ها تبدیل میکند. فَ
ریشه: ندارد؛ حرف نتیجه و پیوند، به معنای «پس، بنابراین». أُولٰئِكَ
ریشه: ندارد؛ اسم اشاره جمع، به معنای «آنان، ایشان». يُبَدِّلُ
ریشه: «ب‌د‌ل»؛ فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مذکر، از باب تفعیل؛ به معنای «تبدیل میکند، جایگزین میکند». اللَّهُ
ریشه: دربارهٔ اشتقاق آن دیدگاه‌های گوناگونی مطرح شده است؛ اسم جلاله، فاعل و مرفوع؛ به معنای «الله». سَيِّئَاتِهِم
ریشه: «س‌و‌ء»؛ اسم جمع مؤنث سالم، مفعول‌به و منصوب، همراه با ضمیر «هم»؛ به معنای «بدی‌هایشان، گناهانشان». حَسَناتٍ
ریشه: «ح‌س‌ن»؛ اسم جمع مؤنث سالم، مفعول‌به دوم و منصوب؛ به معنای «نیکی‌ها، کارهای نیک».
وَكانَ اللَّهُ غَفورًا رَحيمًاو الله همواره آمرزنده و مهربان است. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف، به معنای «و». كانَ
ریشه: «ک‌و‌ن»؛ فعل ماضی ناقص؛ در اینجا بر استمرار و ثبوت صفت دلالت میکند، به معنای «است، همواره بوده است». اللَّهُ
ریشه: دربارهٔ اشتقاق آن دیدگاه‌های گوناگونی مطرح شده است؛ اسم «کان» و مرفوع؛ به معنای «الله». غَفورًا
ریشه: «غ‌ف‌ر»؛ صیغهٔ مبالغه، خبر «کان» و منصوب؛ به معنای «بسیار آمرزنده». رَحيمًا
ریشه: «ر‌ح‌م»؛ صفت، خبر دوم «کان» و منصوب؛ به معنای «مهربان، بسیار رحمت‌کننده». | 