025-069-044-فرقان

عذاب او در روز قیامت دوچندان می‌شود و در آنجا خوار و ذلیل جاودانه می‌ماند.

يُضاعَف لَهُ العَذابُ يَومَ القِيامَةِ

عذاب او در روز قیامت دوچندان می‌شود.

يُضاعَف: از ریشهٔ «ض‌ع‌ف»؛ فعل مضارع مجهول، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ دوچندان می‌شود، افزوده می‌گردد.

لَهُ: «لِـ» حرف جر به‌معنای «برای» یا «بر»، و «هُ» ضمیر متصل سوم‌شخص مفرد مذکر؛ برای او، بر او.

العَذابُ: از ریشهٔ «ع‌ذ‌ب»؛ اسم، مفرد، معرفه و مرفوع؛ عذاب، کیفر، شکنجه.

يَومَ: از ریشهٔ «ی‌و‌م»؛ اسم زمان، مفرد و منصوب؛ روز، هنگام.

القِيامَةِ: از ریشهٔ «ق‌و‌م»؛ اسم، مفرد، مؤنث و مجرور به‌سبب اضافه؛ قیامت، روز رستاخیز.

وَيَخلُد فيهِ مُهانًا

و در آنجا خوار و ذلیل جاودانه می‌ماند.

وَ: حرف عطف؛ و.

يَخلُد: از ریشهٔ «خ‌ل‌د»؛ فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ جاودانه می‌ماند، همیشه باقی می‌ماند.

فيهِ: «في» حرف جر به‌معنای «در»، و «هِ» ضمیر متصل سوم‌شخص مفرد مذکر؛ در آن، در آنجا.

مُهانًا: از ریشهٔ «ه‌و‌ن»؛ اسم مفعول از فعل «أهانَ»، مفرد و منصوب، در نقش حال؛ خوارشده، تحقیرشده، ذلیل.