025-034-044-فرقان

آنان که بر چهره‌هایشان به‌سوی جهنم گردآوری و رانده می‌شوند، جایگاهشان بدتر و راهشان گمراه‌کننده‌تر است.

الَّذِينَ يُحْشَرُونَ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ إِلَىٰ جَهَنَّمَ

کسانی که بر چهره‌هایشان به‌سوی جهنم گردآوری و رانده می‌شوند.

الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ از ریشهٔ «أ ل ل»؛ به معنای «کسانی که».

يُحْشَرُونَ: فعل مضارع مجهول، سوم‌شخص جمع مذکر؛ از ریشهٔ «ح ش ر»؛ به معنای «گردآوری می‌شوند، محشور می‌شوند».

عَلَىٰ: حرف جر؛ به معنای «بر، روی».

وُجُوهِهِمْ: «وُجُوه» جمع «وَجْه»؛ از ریشهٔ «و ج ه»؛ «چهره‌ها، صورت‌ها»؛ «هِمْ» ضمیر پیوستهٔ جمع مذکر، به معنای «آنان».

إِلَىٰ: حرف جر؛ به معنای «به‌سوی، به طرف».

جَهَنَّمَ: اسم عَلَم و غیرمنصرف؛ به معنای «جهنم، دوزخ»؛ در اینجا مجرور به «إِلَىٰ» و نشانهٔ جرّ آن فتحهٔ نیابتی است.

أُولَٰئِكَ شَرٌّ مَكَانًا

آنان جایگاهشان بدتر است.

أُولَٰئِكَ: اسم اشاره برای جمع دور؛ به معنای «آنان، ایشان».

شَرٌّ: اسم تفضیل؛ از ریشهٔ «ش ر ر»؛ به معنای «بدتر، شرورتر»؛ خبر مرفوع.

مَكَانًا: اسم؛ از ریشهٔ «م ك ن»؛ به معنای «جایگاه، مکان»؛ تمییز منصوب، برای روشن کردن برتری در بدیِ جایگاه.

وَأَضَلُّ سَبِيلًا

و از نظر راه، گمراه‌ترند.

وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».

أَضَلُّ: اسم تفضیل؛ از ریشهٔ «ض ل ل»؛ به معنای «گمراه‌تر، گمراه‌کننده‌تر»؛ معطوف به «شَرٌّ» و مرفوع.

سَبِيلًا: اسم؛ از ریشهٔ «س ب ل»؛ به معنای «راه، روش»؛ تمییز منصوب، برای روشن کردن گمراهی از جهت راه.