| وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَجَعَلْنَا مَعَهُ أَخَاهُ هَارُونَ وَزِيرًا و به‌راستی ما به موسی کتاب را عطا کردیم و برادرش هارون را همراه او یاور و پشتیبان قرار دادیم. وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَو به‌راستی ما به موسی کتاب را عطا کردیم. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف یا استیناف. گرامر: حرف مبنی، بدون محل اعرابی. معنا: و. لَقَدْ
ریشه: ندارد؛ «لَـ» حرف تأکید و «قَدْ» حرف تحقیق. گرامر: هر دو حرف مبنی و بدون محل اعرابی. معنا: به‌راستی، قطعاً. آتَيْنَا
ریشه: أ ت ي. گرامر: فعل ماضی، متکلم مع‌الغیر؛ «نا» ضمیر متصل فاعلی. معنا: عطا کردیم، دادیم. مُوسَى
ریشه: واژه‌ای غیرعربی و عَلَم. گرامر: مفعولٌ‌به منصوب؛ نشانهٔ نصب آن الفِ مقدر است، زیرا اسم مقصور است. معنا: موسی. الْكِتَابَ
ریشه: ک ت ب. گرامر: مفعولٌ‌به دوم منصوب برای «آتينا»؛ «الـ» معرفه‌ساز. معنا: کتاب، نوشتهٔ الهی؛ در اینجا مراد تورات است.
وَجَعَلْنَا مَعَهُ أَخَاهُ هَارُونَ وَزِيرًاو برادرش هارون را همراه او یاور و پشتیبان قرار دادیم. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف. گرامر: حرف مبنی، بدون محل اعرابی. معنا: و. جَعَلْنَا
ریشه: ج ع ل. گرامر: فعل ماضی، متکلم مع‌الغیر؛ «نا» ضمیر متصل فاعلی. معنا: قرار دادیم، مقرر کردیم. مَعَهُ
ریشه: «مَعَ» اسمِ ظرف و به معنای همراهی؛ «هُ» ضمیر متصل. گرامر: «مَعَ» ظرف منصوب و مضاف؛ «هُ» مضافٌ‌إلیه. معنا: همراه او، با او. أَخَاهُ
ریشه: أ خ و. گرامر: مفعولٌ‌به اول منصوب برای «جعلنا»؛ «أخا» از اسم‌های پنج‌گانه و منصوب با الف؛ «هُ» مضافٌ‌إلیه. معنا: برادرش. هَارُونَ
ریشه: واژه‌ای غیرعربی و عَلَم. گرامر: بدل یا عطف بیان برای «أخاه» و منصوب. معنا: هارون. وَزِيرًا
ریشه: و ز ر. گرامر: مفعولٌ‌به دوم منصوب برای «جعلنا». معنا: وزیر، یاور، پشتیبان و همراهِ مسئول. | 