025-023-044-فرقان

ما به سراغ اعمالی که انجام داده‌اند می‌رویم و آن‌ها را همچون غباری پراکنده می‌گردانیم.

وَقَدِمنا إِلىٰ ما عَمِلوا مِن عَمَلٍ

و به سراغ اعمالی که انجام داده‌اند می‌رویم.

وَ: حرف عطف؛ برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیشین، به معنای «و».

قَدِمنا: فعل ماضی، صیغهٔ اول شخص جمع، از ریشهٔ «ق د م»؛ به معنای «آمدیم» یا «رو آوردیم». «نا» ضمیر پیوسته و فاعل، به معنای «ما» است.

إِلىٰ: حرف جر؛ به معنای «به سوی» یا «به».

ما: اسم موصول؛ به معنای «آنچه» یا «چیزی که».

عَمِلوا: فعل ماضی، صیغهٔ سوم شخص جمع، از ریشهٔ «ع م ل»؛ به معنای «انجام دادند» یا «عمل کردند». «واو» ضمیر پیوسته و فاعل، به معنای «آنان» است.

مِن: حرف جر؛ در اینجا برای بیان جنس و توضیح، به معنای «از» یا «هرگونه».

عَمَلٍ: اسم مجرور به «مِن»، از ریشهٔ «ع م ل»؛ به معنای «کار»، «کردار» یا «عمل». نکره بودن آن بر عمومیت دلالت دارد.

فَجَعَلناهُ هَباءً مَنثورًا

پس آن را غباری پراکنده می‌گردانیم.

فَ: حرف عطف و نتیجه؛ به معنای «پس» یا «آنگاه».

جَعَلنا: فعل ماضی، صیغهٔ اول شخص جمع، از ریشهٔ «ج ع ل»؛ به معنای «قرار دادیم»، «گردانیدیم» یا «تبدیل کردیم». «نا» ضمیر پیوسته و فاعل، به معنای «ما» است.

هُ: ضمیر پیوسته، در جایگاه مفعول؛ به معنای «آن را» و اشاره‌کننده به «عمل» است.

هَباءً: اسم منصوب، از ریشهٔ «ه ب و»؛ به معنای «غبار ریز»، «ذرات پراکنده» یا «غبار معلق در هوا». در اینجا مفعول دوم «جعل» است.

مَنثورًا: اسم مفعول، منصوب، از ریشهٔ «ن ث ر»؛ به معنای «پراکنده‌شده» یا «پاشیده‌شده». این واژه صفت یا توضیحی برای «هباءً» است.